លំហាត់វាយតម្លៃមេរៀនទី១៩៖ការដោះស្រាយក្រុមសិស្សមិនប្រក្រតីក្នុងថ្ន

ក. ការបង្រៀនសិស្សដែលមានសមត្ថភាពដូចគ្នាក្នុងថ្នាក់រៀនមួយ។

ខ. ការបង្រៀនសិស្សដែលមានសមត្ថភាព ចំណាប់អារម្មណ៍ និងផ្ទៃខាងក្រោយខុសៗគ្នាក្នុងថ្នាក់រៀនមួយ។

គ. ការបង្រៀនសិស្សដែលមានបញ្ហាប្រព្រឹត្តិក្ខុសប្រក្រតី។

ឃ. ការបង្រៀនសិស្សក្នុងសាលាពិសេស។

ក. ព្រោះសិស្សមានល្បឿនសិក្សា ចំណាប់អារម្មណ៍ និងកម្រិតចំណេះដឹងខុសៗគ្នា។

ខ. ព្រោះសិស្សទាំងអស់មានលក្ខណៈដូចគ្នា។

គ. ព្រោះគ្រូបង្រៀនមិនមានការបណ្តុះបណ្តាលគ្រប់គ្រាន់។

ឃ. ព្រោះសាលារៀនមិនមានធនធានគ្រប់គ្រាន់។

ក. សិស្សអាចរៀនពីគ្នាទៅវិញទៅមក។

ខ. សិស្សអាចអភិវឌ្ឍជំនាញសង្គម និងការយល់ចិត្ត។

គ. ការបង្រៀនមានភាពស្វាហាប់ និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាង។

ឃ. ទាំងអស់ខាងលើ។

ក. ការបង្រៀនដូចគ្នាសម្រាប់សិស្សទាំងអស់។

ខ. ការបង្រៀនសិស្ស (differentiation)

គ. ការដាក់ទណ្ឌកម្មសិស្សដែលយឺតជាងគេ។

ឃ. ការបង្រៀនសិស្សពូកែតែប៉ុណ្ណោះ។

ក. ដើម្បីធ្វើឱ្យការបង្រៀនកាន់តែងាយស្រួលសម្រាប់គ្រូបង្រៀន។

ខ. ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការខុសៗគ្នារបស់សិស្ស។

គ. ដើម្បីរៀបចំសិស្សសម្រាប់សាលាពិសេស។

ឃ. ដើម្បីបង្រៀនសិស្សឱ្យដូចគ្នា។

ក. ដើម្បីធ្វើឱ្យការវាយតម្លៃកាន់តែលឿន។

ខ. ដើម្បីផ្តល់ជម្រើសដល់សិស្ស និងវាយតម្លៃការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេតាមរបៀបផ្សេងៗគ្នា។

គ. ដើម្បីដាក់ទណ្ឌកម្មសិស្សដែលមិនធ្វើបានល្អ។

ឃ. ដើម្បីប្រៀបធៀបសិស្សទៅនឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។

ក. ដើម្បីធ្វើឱ្យការផ្តល់ពិន្ទុកាន់តែងាយស្រួល។

ខ. ដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីគោលដៅសិក្សាផ្សេងៗគ្នា និងផ្តល់លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យច្បាស់លាស់សម្រាប់ភាពជោគជ័យ។

គ. ដើម្បីវាយតម្លៃសិស្សដោយផ្អែកលើការចូលរួមរបស់ពួកគេតែប៉ុណ្ណោះ។

ឃ. ដើម្បីប្រៀបធៀបសិស្សទៅនឹងសិស្សពូកែបំផុត។

ក. ដើម្បីធ្វើឱ្យសិស្សមានអារម្មណ៍ល្អ។

ខ. ដើម្បីជួយសិស្សកំណត់ភាពខ្លាំង និងចំណុចខ្សោយរបស់ពួកគេ និងកែលម្អការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ។

គ. ដើម្បីផ្តល់ពិន្ទុដល់សិស្ស។

ឃ. ដើម្បីរាយការណ៍ទៅមាតាបិតា។

ក. ការប្រកួតប្រជែងរវាងសិស្ស។

ខ. ការលើកទឹកចិត្តសិស្សមាន ភាពខុសគ្នាបានរៀនពីគ្នាទៅវិញទៅមក។

គ. ការផ្តោតលើសិស្សពូកែតែប៉ុណ្ណោះ។

ឃ. ការកំណត់ការរំពឹងទុកទាបសម្រាប់សិស្សទាំងអស់។

ក. ដោយប្រើយុទ្ធសាស្ត្របង្រៀនចម្រុះ។

ខ. ដោយផ្តល់ការវាយតម្លៃសមធម៌ និងយុត្តិធម៌។

គ. ដោយបង្កើតបរិយាកាសថ្នាក់រៀនវិជ្ជមាន។

ឃ. ទាំងអស់ខាងលើ។