defining and non-defining relative clauses

Jeśli relative clause wprowadza nam informację mało istotną, której pominięcie nie wpłynęłoby na zrozumienie zdania głównego, musimy wtedy relative clause oddzielić przecinkami od zdania głównego np.

Moja matka, która ma piękne włosy, ugotowała obiad.

(podstawowa informacja: Moja matka ugotowała obiad. Dodatkowo wspominamy o pięknych włosach, ale bez tego zdania będziemy i tak wiedzieć o kogo chodzi, bo przeciez mamy tylko jedną matkę.)

Sue Morgan, której mąż jest prawnikiem, wcale nie pracuje.

(podstawowa informacja: Sue Morgan wcale nie pracuje. Nawet bez wchodzenia w szczegóły - kim jest mąż - jesteśmy w stanie zrozumieć to zdanie)

Koty, które są dobrymi myśliwymi, zamieszkują rówież Polskę.

(podstawowa informacja: Koty zamieszkują również Polskę. Dodatkowo wiemy o nich, że dobrze polują, ale jest to cecha wszystkich kotów - więc jak opuścimy to zdanie to nie będzie nieporozumień)

Jeśli informacja wtrącona za pomocą relative clause jest niezbędna do prawidłowego zrozumienia sensu zdania głównego, nie stosujemy przecinków. Głównie taka sytuacja ma miejsce, jeśli w relative clause zawarte są wiadomości konieczne do zidentyfikowania osoby/rzeczy/przedmiotu o które nam chodzi np.

Mężczyzna, który wręczył mi klucz, wyszedł.

(podstawowa informacja: Mężczyzna wyszedł.

Żeby rozmówca zorientował się, o kogo chodzi, musimy powiedzieć, że mamy na myśli tego konkretnego faceta, który dał mi klucz.)

Ubrania, które są w pralce, należą do Johna.

(podstawowa informacja: Ubrania należą do Johna. Niewiele nam to mówi - które ubrania? Wszystkie? Aby uniknąć nieporozumień, musimy sprecyzować, o co nam chodzi, używając defining relative clause.)

Moja była żona, którą poślubiłem w 1980, roku mieszka w Chinach.

(podstwowa informacja: Moja była żona mieszka w Chinach. Dlaczego informacja o dacie ślubu jest niezbędna? Otóż - musiało być ich więcej i aby sprecyzować, która z byłych żon tam mieszka, trzeba użyć defining relative clause)