5.3.5 / Początki chrześcijaństwa

W 1. połowie I wieku n.e w Palestynie swoje nauki głosił Jezus z Nazaretu.

Mówił, że do zbawienia potrzeba jest tylko miłość do Boga i bliźnich.

Krytykował Żydów, którzy bardzo dokładnie przestrzegali nakazów judaizmu (postów, modlitw itp.), ale nie dbali o innych ludzi.

Żydów oburzało także to, że Jezus podawał się za syna Boga i Mesjasza.

Ostatecznie Jezus został skazany na śmierć przez ukrzyżowanie. Miało to miejsce około 33 r. n.e.

Nauki Jezusa były kontynuowane przez jego uczniów - apostołów. Twierdzili, że ich nauczyciel - Jezus zmartwychwstał. Udzielali chrztu nowym wyznawcom.

W ten sposób powstała nowa religia - chrześcijaństwo.

Pierwsi chrześcijanie skupiali się grupach - gminach. Na ich czele stali biskupi.

Chrześcijanie wspierali się. Wyznawców przybywało, a chrześcijaństwo rozszerzało się na kolejne obszary, w tym Rzym.

Według tradycji pierwszym biskupem Rzymu był apostoł Piotr. Kolejni biskupi Rzymu przyjmowali tytuł papieża.

Początkowo chrześcijaństwo było traktowane obojętnie. Z czasem chrześcijanie zaczęli być prześladowani. Mimo to liczba chrześcijan rosła.

W 313 roku n.e. cesarz Konstantyn Wielki wydał "edykt mediolański" zezwalający na swobodne wyznawanie chrześcijaństwa.

Czas na odliczanie do końca lekcji...

3...

2...

1...

a może ktoś chce coś powiedzieć?