5.5.2 Epoka rycerzy

Społeczeństwo średniowiecza było podzielone na cztery stany. Były to grupy ludzi, które różniły się od siebie przywilejami.

Byli to rycerze, mieszczanie, duchowni i chłopi.

Głównym zadaniem rycerzy była obrona państwa i jego mieszkańców. Za swoje zasługi otrzymywali od władcy ziemię (lenno). Nie płacili podatków. Mogli być ważnymi urzędnikami państwowymi.

Rycerze mieszkali w zamkach (w Polsce najczęściej w warownych wieżach). W czasie walki nosili zbroję.

Idealny rycerz musiał:

 - umieć walczyć,

 - umieć jeździć konno,

 - być odważny, 

 - silny fizycznie,

 - zdyscyplinowany,

 - odporny na ból i cierpienie,

 - kierować się kodeksem rycerskim,

 - być prawdomówny i szlachetny,

 - walczyć w obronie wiary chrześcijańskiej,

 - opiekować się najsłabszymi i bezbronnymi.

Rycerzem mógł zostać tylko syn rycerza.

W wieku 7 lat zostawał paziem. Uczył się dobrego zachowania, pełnił funkcję służącego.

W wieku 14 lat zostawał giermkiem. Uczył się walczyć, uczestniczył także w wyprawach wojennych, był pomocnikiem rycerza, czasem uczestniczył w walce.

Ostatnim etapem było pasowanie na rycerza. Wtedy giermek stawał się rycerzem. Otrzymywał pas z mieczem i ostrogi rycerskie.