5.3.2.2 / Imperium Rzymskie. Upadek

W III w. n.e. Cesarstwo Rzymskie było zagrożone ze strony barbarzyńców, głównie Germanów.

Aby się obronić rozbudowano armię. Koszty jej stworzenia ponosiło społeczeństwo. Wywołało to bunt ludzi, szczególnie najbiedniejszych, którzy nie chcili dokładać się do armii.

Walki o władzę doprowadziły do upadku znaczenia Rzymu. W IV w. n.e. Konstantynopol stał się nową stolicą Cesarstwa.

W 395 r. n.e. Cesarstwo zostało podzielone na Cesarstwo Zachodniorzymskie (ze stolicą w Rzymie) i Cesarstwo wschodniorzymskie (ze stolicą w Konstantynopolu).

Na zachodzie przeważała kultura łacińska, na wschodzie grecka.

W IV w. n.e. miała miejsce wielka wędrówka ludów. Zaatakowani przez Hunów Germanie wkroczyli do Cesarstwa.

Było to czas, gdy na terenie Cesarstwa znalazły się plemiona barbarzyńskie. Zaatakowane i złupione zostało także miasto Rzym. Hunowie zostali pokonani, ale Cesarstwo Zachodnie zostało bardzo osłabione.

Ostatnim cesarzem był Romulus Augustulus.

Cesarstwo zachodniorzymskie upadło w 476 r. n.e.

Data ta uznawana jest także za koniec epoki starożytnej. Trwała ona od około 3500 p.n.e., od momentu „wynalezienia” pisma. Była to najdłuższa epoka w historii ludzi.