โวหารการเขียน

ชายทะเลทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ทรายสีขาวตัดกับน้ำทะเลสีเขียวมรกต

เขายังจำใบหน้าท่าทางของเธอได้อย่างติดตา เธอเป็นคนอวบอ้วน หน้าเอิบอิ่มแก้มแดงระเรื่อ เหมือนดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบาน

รถกระบะคันหนึ่งเลี้ยวจากถนนใหญ่เข้ามาในซอย และจอดอยู่ใกล้ปากทางเป็นชั่วโมง

พ่อครัวรีบปีนขึ้นไปบนหลังคา อุ้มไก่ชนลงมาไว้ หยิบผ้าขนหนูออกมาเช็ดขนให้มัน

การกระทำใด ๆ ต้องอาศัยความเพียรพยายามเป็นเบื้องต้น กิจอันพุงประสงค์นั้นจักสำเร็จโดยปราศจากความพยายามมิได้เลย

ณ ร่มไม้สาละ ณ ชายป่า

มีนามว่าลุมพินีวันมหาสถาน

พระเทวีเริ่มเจ็บครรภ์มิทันนาน

ประสูติกาลพระโพธิสัตว์จำรัสงาม

ไอ้ห้อยผอมแห้งกรัง เนื้อหนังเหี่ยวย่นยังกะผิวมะระขี้นกแห้ง ตัวเล็กขนาดเท่าเด็กประถม หน้าตาเหมือนป๊อปอาย เวลายิ้มหรือหัวเราะตาแทบจะปิดกันสนิท

คุณแม่หนาหนักเพี้ยง..........พสุธา

คุณบิดรดุจอา.....................กาศกว้าง

คุณพี่พ่างศิขรา...................เมรุมาศ

คุณพระอาจารย์อ้าง............อาจสู้สาคร

เขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา

จงเลือกเอาส่วนดีเขามีอยู่

เป็นประโยชน์ต่อโลกบ้างยังน่าดู

ส่วนไม่ดีอย่าไปรู้ของเขาเลย

ลมหนาวพัดกระทบผิวหวิววาบวาบ

ความเย็นอาบทุกอณูรูขุมขน

สั่นสะท้านซ่านซาบทาบตัวตน

หนาวเสียจนสะเทือนกายแทบวายปราณ