روانشناسی رشد

وانشناسی رشد کودک شاخه‌ای از روانشناسی است که به مطالعهٔ نظام‌مند تغییرات و تحولات فیزیکی، شناختی، هیجانی و اجتماعی فرد از زمان تولد تا پایان نوجوانی می‌پردازد. هدف اصلی آن، درک چگونگی و چرایی این تغییرات و شناسایی عوامل مؤثر بر آنها است.

عتماد در برابر بی‌اعتمادی (نوزادی): کودک بسته به کیفیت مراقبت، حس اعتماد به دنیا را می‌آموزد.

· خودمختاری در برابر شرم و تردید (نوپایی): کودک استقلال را کشف می‌کند ("من خودم می‌کنم").

ابتکار در برابر احساس گناه (پیش‌دبستانی): کودک شروع به برنامه‌ریزی و رهبری در بازی می‌کند.

· کوشایی در برابر احساس کهتری (دبستان): کودک از طریق مدرسه، مهارت‌ها و قابلیت‌هایش را توسعه می‌دهد.

· هویت در برابر سردرگمی نقش (نوجوانی): نوجوان به این سؤال کلیدی پاسخ می‌دهد: "من کیستم؟"

نظریه روانی-اجتماعی اریک اریکسون

البی تأکید کرد که کودک برای رشد سالم، نیاز به یک دلبستگی ایمن به یک مراقب اصلی (معمولاً مادر) دارد. این دلبستگی پایه و اساس امنیت و کشف جهان برای کودک است.

​

​ نظریه دلبستگی جان بالبی

پایان

مریم بهمنی