slot les modaliteiten

Aan de telefoon klonk een vrouwenstem [1]. We hadden elkaar ontmoet op een filmpremière, zei ze, een viertal jaar geleden [2]. Op de afterparty had ik gevraagd of ik even met haar mocht babbelen, opdat de kerel die me lastigviel zou afdruipen [3]. Ik herinnerde me dat niet meer, maar haar was het gesprek blijkbaar bijgebleven [4]. Ze bleek casting director en vroeg tot mijn verbazing of ik auditie wilde doen voor de hoofdrol van een serie [5]. Nadat ik was bekomen, stemde ik toe [6]. Ik hoopte dat ik tijdens de auditie niet te zenuwachtig zou zijn [7]. Acteren had ik nog nooit gedaan, maar het leek me een interessant experiment [8]. De vrouw nodigde me bij haar thuis uit [9].

Ze begroette me vriendelijk en bracht me naar de keuken [10]. Op tafel stonden brood, kaas en een bordje met plakjes tomaat [11]. Of ik misschien ook zin had in een boterhammetje, want zij zat nog aan het middagmaal [12]. Ik weigerde beleefd [13]. Ook al had ik honger, ik heb de vreemde afwijking dat ik niet graag eet in het gezelschap van mensen die ik nauwelijks ken [14]. Op de een of andere manier vind ik dat te intiem [15]. Was ik maar niet op haar uitnodiging ingegaan [16]. Terwijl zij een boterham smeerde, probeerde ik te doen alsof ik dat allemaal heel normaal vond, zo aan de keukentafel zitten van een onbekende [17]. Mijn ogen gleden over haar keukenattributen en ik bedacht dat dit voor de meeste mensen waarschijnlijk ook heel gewoon was, en dat alleen een maffe einzelgänger zoals ik daar onwennig van wordt [18].