Λίγα στοιχεία για τους τόνους και τα πνεύματα

• Στα απλά φωνήεντα και τις καταχρηστικέςς διφθόγγους, όταν γράφονται με μικρά γράμματα, ο τόνος ή το πνεύμα σημειώνεται από πάνω: ἀρετή, ἑορτή, τῷ ἀνθρώπῳ, ἠώς, ᾠδεῖον· όταν είναι κεφαλαία, σημειώνεται εμπρός και προς τα πάνω: Ἁθηνᾷ, Ἑλλάς, Ἠώς, Ὠιδεῖον ή Ὠδεῖον. 

• Στις κύριες διφθόγγους ο τόνος ή το πνεύμα σημειώνεται πάνω στο δεύτερο φωνήεν: αὐτός, αἱρετός, εὑρίσκω, ναύτης, σφαῖρα, Αἰγεύς. 

• Όταν ο τόνος και το πνεύμα βρίσκονται στην ίδια συλλαβή, τότε η οξεία ή η βαρεία σημειώνεται ύστερα από το πνεύμα και η περισπωμένη από πάνω του: ἄνθρωπος, Ἕλλην, αὔριον, Αἴας ὅς ἥρως ἦν, εὖρος, Ἥρα, ἧπαρ.

•  Ο τόνος και το πνεύμα παραλείπονται σε λέξεις που γράφονται ολόκληρες με κεφαλαία: ΕΛΛΑΣ, ΑΙΓΙΝΑ, ΠΑΡΘΕΝΩΝ.

Ποσότητα φωνηέντων

Βραχέα ή βραχύχρονα. Είναι τα: ε, ο. Λέγονται έτσι, γιατί είχαν βραχεία (σύντομη) προφορά, προφέρονταν σε βραχύ (σύντομο) χρόνο, δηλαδή: ε = ε, ο = ο.

Μακρά ή μακρόχρονα. Είναι τα: η, ω. Λέγονται έτσι, γιατί είχαν μακριά προφορά, προφέρονταν σε μακρύτερο, πιο μεγάλο χρόνο, δηλαδή: το η προφερόταν σαν δύο εε, ενώ το ω σαν δύο οο.

Η λέξη τέλος προφερόταν τέλος. Η λέξη κήπων προφερόταν κεέποον

Δίχρονα. Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, τα φωνήεντα: α, ι, υ προφέρονταν με δύο χρόνους, άλλοτε ως βραχύχρονα (α = α   ι = ι   υ = ου) κι άλλοτε ως μακρόχρονα, (α = αα   ι =ιι   υ =ουου), γι' αυτό και ονομάζονται δίχρονα.

Ποσότητα διφθόγγων

Εκτός όμως από τα φωνήεντα υπάρχουν και οι δίφθογγοι που είναι συνολικά έντεκα:

οκτώ κύριες: αι, ει, οι, υι, αυ, ευ, ου, ηυ

τρεις καταχρηστικές: ᾳ, ῃ, ῳ

Γενικά οι δίφθογγοι είναι μακρόχρονες.

​ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΝΙΣΜΟΥ

Ευχαριστώ για την προσοχή σας!