TREN VII i TREN VIII

• ​Utwór rozpoczyna apostrofa, połączona z pytaniem retorycznym, zaadresowana do przedmiotów pozostałych po zmarłej Urszulce:

• ​To przykład rozpamiętywania (opłakiwanie).

• Poeta skupia się przede wszystkim na swoim żalu po stracie córki.

​Widok ubrań i innych rzeczy należących do ukochanej córeczki nieustannie przypominają ojcu o jej śmierci. Dom wciąż pełen jest przedmiotów z nią związanych. W dalszych wersach poeta wymienia je bardziej szczegółowo:

„Już letniczek pisany/ I ploteczki wniwecz, i paski złocone”.

Posługując się zdrobnieniami, poeta mówi tak, jakby zwracał się do dziecka.

​Utwór kończy się puentą:

"Niestetyż, i posag i ona

W jednej skrzynce zamkniona"

​Podmiot liryczny uświadamia sobie, jak niewielkie znaczenie mają rzeczy materialne.

​Podmiot liryczny zwraca się do zmarłej Orszuli. Jej odejście sprawiło, że dom wydaje się pusty. Chociaż jest pełen ludzi, panuje w nim cisza i przygnębienie. Za życia dziewczynka, chociaż malutka, wnosiła mnóstwo energii. Śpiewała, była gadatliwa, biegała, rozweselała ojca i matkę, przytulała się do każdego domownika. Teraz, po jej śmierci, dom jest smutny i pusty. Nikt nie potrafi się śmiać, nic nie daje radości. Widok każdego kąta sprawia ból i żałość, zaś serce podmiotu lirycznego na próżno szuka swojego dziecka i pociechy.

​W „Trenie VIII” kontrast zastosowano poprzez ukazanie pustego, pełnego smutku domu po śmierci Orszulki, z domem pełnym gwaru i radości w czasie, gdy żyła.

W TRENIE VIII​