Στίχοι 471-496

Δείχνει σκληρό το φυσικό κι από σκληρό πατέρα

αυτής της κόρης· στα δεινά δε σκύβει το κεφάλι.

Μα ξέρε πως οι πιο σκληρές οι γνώμες

αυτές είναι που πιότερο και πέφτουν,

κι όσο γερό το σίδερο και να 'ναι

όταν στην πύρα της φωτιάς σκληρύνη,

τότε θα δης πώς σπάνει και ραγίζει·

και τ' άλογα τα πιο βαρβάτα, ξέρω,

ένα μικρό χαλινάρι τα σιάζει·

γιατί δεν πάει να μεγαλοφέρνη

όταν είναι κανείς δούλος των άλλων.

Κι αυτή ήξερε το θράσος της να δείξη

και τότε που τους νόμους μας πατούσε,

και δεύτερο αυτό θράσος της, αφού έχει

κάμη την πράξη και να την καυχιέται

και να γελά με το κατόρθωμά της.

Δεν είμαι εγώ, αυτή 'ναι τώρα ο άντρας,

αν ατιμώρητα έτσι την κρατήση

την εξουσία αυτή· 

μ' ας πάη να 'ναι

παιδί της αδερφής μου, ας πάη να 'ναι

η πιο στενή από αίμα συγγενής μου

μες σ' όλους που τον ίδιο Εφέστιο Δία

λατρεύομε, μα αυτή και η αδερφή της

δε θα γλυτώσουν απ' τον πιο κακό

το θάνατο· 

γιατί το ίδιο και κείνην

κατηγορώ, πως είχε μελετήση

την ταφή του νεκρού. Φωνάξετέ την

ευτύς εδώ· 

την είδα τώρα μέσα

πόκανε σαν τρελλή κι αλλοπαρμένη·

γιατ' η ψυχή εκεινών που σχεδιάζουν

στα σκοτεινά μιαν όχι καλή πράξη,

προδίνεται συχνά και πριν την κάμουν·

μα όχι πιο λίγο εχτρεύομαι όταν ένας

ζητά, σαν θα πιαστή στο κακό επάνω,

με ωραία να το στολίζη έπειτα λόγια.