6.04.06.1 Od absolutyzmu do republiki (powtórzenie) 1/1

Monarchia absolutna to państwo, w którym władca (np. król) ma nieograniczoną władzę. Sam tworzy prawo, ale nie musi go przestrzegać.

Monarchią absolutną była Francja w czasach rządów Ludwika XIV. Król dbał o gospodarkę. Dzięki temu miał pieniądze na rozbudowę armii.

Monarchia parlamentarna to państwo, w którym władca (np. cesarz) ma ograniczą władzę. Parlament tworzy prawo, które wszyscy muszą przestrzegać.

Monarchią parlamentarną była Anglia w czasach króla Wilhelma III Orańskiego. Król pełnił funkcję reprezentacyjne. Władzę miał rząd i wybierany przez mieszkańców parlament.

Oświecenie nazywane wiekiem rozumu, było czasem, w którym uważano, że należy kierować się rozumem (nauką).

Myśliciele oświecenia krytykowali wiarę, byli zwolennikami badań naukowych. Zmieniali także podejście do państwa. Uważali, że wszyscy ludzie są wolni i równi, krytykowali rządy absolutne.

Absolutyzm oświecony polega na tym, że władca (np. car) ma pełną władzę, daje poddanym pewne swobody, uważa, że celem rządów jest dobro poddanych.

Przykładem absolutyzmu oświeconego jest Rosja w czasach Piotra I, Prusy w czasach Fryderyka II i Austria w czasach Marii Teresy.

Państwa te dbały o gospodarkę, posiadały silne armie.

Po ogłoszeniu niepodległości przez Stany Zjednoczone Ameryki w 1776 roku, państwo to stało się republiką. Oznacza to, że władza (prezydent, parlament) był wybierany przez mieszkańców na określony czas.

Zasady działania państwa zostały zapisane w konstytucji Stanów Zjednoczonych. Uchwaloną ją w 1787 roku. Było to pierwsza takie prawo na świecie.