W.04.02.1 Obywatelstwo i narodowość (Definicje, 1/2)

Obywatelstwo to więź prawna łącząca człowieka z państwem.

Dokumentem potwierdzającym obywatelstwo jest paszport (lub dowód osobisty).

Władze państwa są zobowiązane do pomocy swoim obywatelom przebywającym za granicą.

Obywatelstwo polskie można nabyć:

1. z mocy prawa, czyli obywatelami Polski „automatycznie” są osoby, które:

- mają rodzica, który jest obywatelem Polski (prawo krwi),

- urodziły się (lub zostało znalezione) na terenie Polski, ale ich rodzice są nieznani,

- zostały adoptowane (przed ukończeniem 16 lat) przez obywatela Polski (traktowani są, jak obywatele Polski od urodzenia),

- są repatriantami.

2. z mocy decyzji organów państwa (naturalizacja), obywatelstwo polskie może nadać:

- Prezydent RP

- wojewoda, jeśli osoba składająca wniosek m.in.:

> przebywa w Polsce legalnie nie mniej niż 2 lata (lub 3, lub 10),

> zawarła związek małżeński z obywatelem Polski (co najmniej 3 lata),

> ma polskie pochodzenie.

W Polsce obowiązuje „prawo krwi”, czyli aby otrzymać z mocy prawa obywatelstwo polskie trzeba mieć rodzica, który ma polskie obywatelstwo.

W niektórych państwach działa „prawo ziemi” (m.in. Wielka Brytania, USA), oznacza to, że osoby urodzenie na terytorium tego państwa otrzymują jego obywatelstwo.

Narodowość to poczucie przynależności do narodu.

Istnieje także tożsamość zbiorowa, czyli poczucie przynależności do ponadnarodowej grupy, np.: tożsamość europejska.