Charakterystyka nawozów potasowych.

Są złoża soli potasowych ( występują w pobliżu złóż soli kuchennej) utworzone z minerałów, które zawierają chlorek potasu np. sylwit, sylwinit, karnalit. Nawożenie potasem jest niezbędnym czynnikiem dobrego rozwoju roślin i uzyskania wysokiego plonu.

Nawozy potasowe, znajdujące się w obrocie w Polsce, mają różny skład chemiczny i zawartość podstawowego składnika. Jest to spowodowane tym, że zagraniczni producenci dostarczający nawozy potasowe na nasz rynek wykorzystują różne technologie ich produkcji. 

Ze względu na zawartość potasu można wydzielić nawozy niskoprocentowe zawierające do 21% K, średnioprocentowe 22 -33% K i wysokoprocentowe (skoncentrowane) zawierające powyżej 33% K. 

Ze względu na skład chemiczny nawozy potasowe można podzielić na nawozy potasowe: chlorkowe i siarczanowe. 

Najpowszechniej stosowane w Polsce są sole potasowe zawierające potas w postaci chlorku potasowego KCI. Przykładem tego rodzaju nawozów jest sól potasowa 60% i 40%. Oba nawozy występują w formie granulowanej i drobnokrystalicznej, mają barwę od białej i szarej do czerwonej. Sól potasowa 60 jest nawozem skoncentrowanym, zawierającym 60% K2O. Sól potasowa 40 zawiera 40% K2O oraz dodatkowo Mg, S i Na

Podstawowym nawozem potasowym siarczanowym jest siarczan potasowy o zawartości 50% K2O. Jest to nawóz jasnoszary lub jasno- różowy, drobnokrystaliczny lub  granulowany. 

Nie jest higroskopijny. Stosowany jest pod rośliny wrażliwe na obecność chlorków jak np.tytoń, chmiel, drzewa owocowe.

są znacznie droższe od nawozów potasowych chlorkowych. Dlatego wykorzystywane są przede wszystkim w uprawach ogrodniczych, a tylko w niewielkim stopniu do nawożenia roślin rolniczych. Spośród roślin rolniczych, które nawozi się siarczanowymi nawozami potasowymi należy wymienić tytoń i chmiel. Oba gatunki nie mogą być nawożone potasowymi nawozami chlorkowymi, ponieważ zawartość chlorków w plonie obniża jego jakość. Sorpcja potasu ogranicza straty tego składnika przez wymywanie. Dlatego nawozy potasowe można stosować przedsiewnie. 

Na glebach piaszczystych (o małej pojemności kompleksu sorpcyjnego) wskazany jest podział dawki potasu ze względu na możliwość jego wymywania. Około 1/2 dawki stosuje się jesienią, a pozostałą część wiosną, przed ruszeniem wegetacji. Dawkę dzieloną należy również stosować na użytkach zielonych ze względu na nadmierne pobranie potasu przez trawy.  Nawozy potasowe można wysiewać na powierzchnię gleby rzutowo lub rzędowo. Przy  rzędowym wysiewie nawozu granule umieszcza się pod rzędem nasion lub ziarniaków.  Przy jednoczesnym wysiewie nasion i nawozu może pojawić się niebezpieczeństwo  zasolenia gleby i zmniejszenia liczby wschodzących roślin. Z tego powodu należy  zmniejszyć ilość wysiewanego nawozu.

może odbywać się w workach, kontenerach lub luzem.  Magazynowanie powinno odbywać się w suchych, czystych magazynach z utwardzonym  podłożem, w workach lub kontenerach. Nie zaleca się przechowywania luzem, zwłaszcza  w kontakcie ze ścianami. Zawilgocony nawóz ma bowiem właściwości żrące. 

Potas z nawozów mineralnych jest wykorzystywany przez rośliny w 30-60%. Działanie  plonotwórcze nawozów potasowych określone zwyżką plonów przypadającą na 1 kg K w  nawozie wynosi 3 kg ziarna, 20-30 kg korzeni buraka, 20-30 kg bulw ziemniaka. 

Zawiera 16% MgO nawóz drobnokrystaliczny, higroskopijny, sypki, barwy białej. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie stosowany doglebowo i dolistnie.

Zawiera 27% MgO. Nawóz granulowany sypki, koloru szarego, bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Stosowany doglebowo i dolistnie.

Jest nawozem grubokrystalicznym, powstającym przez kruszenie kopaliny. Nawóz ma zabarwienie beżowo -brązowe. Zawartość potasu w tym nawozie jest stosunkowo mała i wynosi 11-16% K2O. Oprócz potasu zawiera on znaczne ilości Na oraz 3-8% MgO i S. Ze względu na dużą zawartość sodu i magnezu jest szczególnie przydatny do nawożenia buraków oraz użytków zielonych.

​Większość gleb w Polsce z wyjątkiem rędzin powstała ze skał ubogich w wapń, dlatego mają odczyn kwaśny. Ponadto wapń jest bardzo łatwo wymywany z gleby przez opady. Stwarza to konieczność systematycznego wapnowania naszych gleb, gdyż większość roślin najlepiej rozwija się o odczynie obojętnym i lekko kwaśnym. Ponadto na glebach kwaśnych obserwuje się niedobory magnezu, bardzo ważnego składnika dla wzrostu i rozwoju roślin. Ilość wapnia jaką należy zastosować, zależy od odczynu gleby która oznaczana jest laboratoryjnie w okręgowej stacji chemiczno rolniczej. Stacja podaje też wielkość dawki nawozu wapniowego i jego formę.

​Nawozy wapniowe i wapniowe dzieli się na dwie grupy:

• tlenkowe, w których wapń występuje w postaci tlenku (Ca O),

• węglanowe, w których wapń występuje w postaci węglanowej​ (CaCO3)

  Nawozy ​grupy tlenkowej rozpuszczają się w wodzie i dlatego szybko i silnie działają, odkwaszając glebę. Są to nawozy nadające się na gleby ciężkie i średnio zwięzłe. Ze względu na szybką reakcję stosuje się na dłuższy okres przed siewem lub sadzeniem roślin.

  Nawozy grupy węglanowej są nierozpuszczalne w wodzie. W glebie bardzo powoli stają ​rozpuszczalne pod wpływem kwasu węglowego i innych. Działają więc one odkwaszająco i długo i znacznie wolniej niż tlenkowe. Są to nawozy uniwersalne, stosowane na wszystkie gleby.

  Wapnowanie powinno wykonać się najlepiej na ściernisko​

​

​Wapnowanie powinno wykonać się najlepiej na ściernisko​, po czym należy wykonać natychmiast podorywkę. Następne zabiegi uprawowe (bronowanie, orka) powodują dobre wymieszanie wysianego nawozu z glebą, co zwiększa odkwaszające działanie wapnia. Jeśli wysiewamy wapno na jesieni to przykrywamy je, wykonując orkę przedzimową do pełnej głębokości. Nie powinno się stosować nawozów wapniowych razem z obornikiem lub nawozami amonowymi gdyż powoduje straty azotu. Nie należy również wysiewać z nawozami fosforowymi, np. superfosfatami gdyż w środowisku zasadowym fosfor ulega uwstecznieniu przechodząc w nieprzyswajalny dla roślin.