Odżywianie

Rośliny mięsożerne należą do osobliwości przyrodniczych. Żyjąc w środowiskach bardzo ubogich w składniki mineralne rozwinęły cechy niespotykane w królestwie roślin - potrafią schwytać i "pożreć" żywą zdobycz. Poznaj 4 rodzaje roślin mięsożernych, które możesz mieć w swoim domu.

Na świecie istnieje około 600 gatunków takich roślin. Cechą wspólną wszystkich roślin mięsożernych jest wykształcanie pułapek w celu schwytania i zatrzymania ofiar.

Owady są niewątpliwie największą grupą zwierząt, która staje się ofiarą roślin mięsożernych, jednak rośliny te łowią również inne grupy zwierząt: mięczaki (ślimaki), pajęczaki (pająki i skorpiony), wije (pareczniki), stawonogi (stonogi i rozwielitki), płazy (żaby), gady (jaszczurki), a nawet małe ssaki (gryzonie).

Rosiczka jest bardzo popularną rośliną owadożerną. Łowi owady na słodką pachnącą ciecz, wydzielaną na szczytach włosków.

Występującą prawie na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy.

Naturalne środowisko rosiczek to jałowe torfowiska i zagłębienia śródwydmowe.

Rosiczka w zależności od odmiany tworzy różnej wielkości rozetę z liści. Liście pokryte są włoskami oblepionymi lepką wydzieliną.

Rosiczka łowi owady na słodką i pachnącą ciecz wydzielaną na szczytach czułków. Ofiara wchodzi na liść i lepka substancja ją unieruchamia. Wydzielany kwas mrówkowy zaczyna rozpuszczać ciało owada. Miękkie części ciała ofiary zostają strawione, a powstała z nich ciecz wchłonięta przez roślinę.

Muchołówka amerykańska. W środowisku naturalnym ta owadożerna bylina (długoletnią rośliną) występuje jedynie na bagnach i moczarach Karoliny Północnej i Południowej.

Liście-pułapki przypominają dwie uzębione łupiny lub powieki z długimi rzęsami.

Roślina łapie owada zwabiając go słodkim nektarem wytwarzanym po wewnętrznej, czerwonawej stronie liści. → Gdy zwierze wejdzie do środka, podrażnia specjalne włoski czuciowe. Jest ich po 3 na jednej części (razem 6) → Następuje szybkie zamknięcie się liści.

Następnie roślina zaczyna wydzielać soki trawienne. Proces trawienia trwa około tygodnia. Gdy jest po wszystkim liście otwierają się i czyhają na kolejnego owada.

Liście kapturnic to jedna z najbardziej skutecznych, żywych pułapek na owady!

Wewnętrzna powierzchnia liści Kapturnicy pokrywa się w słoneczne dni słodziutkim nektarem, któremu nie mogą oprzeć się żadne owady. Gdy tylko ofiara usiądzie na brzegu liścia, momentalnie zsuwa się do środka. Ekstremalnie śliskie ścianki nie pozwalają się wydostać, całkowicie uniemożliwiając ucieczkę. Zmęczony pechowiec opada z sił i staje się posiłkiem kapturnicy. Soki trawienne umożliwiają wykorzystać roślince owada jako naturalne źródło nawozu.

Znanych jest około 130 gatunków dzbaneczników, występujących głównie w południowo-wschodniej Azji. Wielkość i kolor dzbanka różni się w zależności od gatunku rośliny (mogą mieć od kilku do nawet kilkudziesięciu centymetrów). W domowej uprawie spotyka się wiele krzyżówek, a jedną z najpopularniejszych jest dzbanecznik 'Miranda'. Dzbaneczniki polują na zwierzęta dlatego że w ubogim podłożu, na którym rosną, nie ma wystarczająco składników pokarmowych, których potrzebują (przede wszystkim związków azotu).