คำยืมภาษาจีนและญี่ปุ่นในภาษาไทย

มักเป็นคำควบกล้ำ

เป็นคำที่ใช้วรรณยุกต์ตรี จัตวา เป็นส่วนมาก

มักเป็นคำที่ไม่มีตัวสะกด

เป็นคำที่มีตัวสะกดทุกคำ

ความสัมพันธ์ด้านการค้า

ความสัมพันธ์ทางชาติพันธุ์

การเผยแผ่

ลักษณะทางภูมิศาสตร์

นำมาเป็นชื่ออาหาร

เป็นคำที่เกี่ยวกับสิ่งของเครื่องใช้

เป็นคำที่มีตัวการันต์

เป็นคำที่ใช้วรรณยุกต์ตรี จัตวา เป็นส่วนมาก

อย่าลืมยกโต๊ะเก้าอี้

ฉันไม่ชอบเล่นดนตรี

พี่ชอบวาดภาพระบายสี

นักเรียนไปทัศนศึกษา

เคนโด้ ซูโม่ ซากุระ

แป๊ะซะ อาม่า ลุงป้า

ตะหลิว เต้าหู้ เต้าฮวย

กระดาษ กระจูด ลูกเต๋า

หุ้น กุยช่าย เต้าทึง

เจ๊ น้า อากง

หมวย อาม่า อาเจ็ก

กี่เพ้า โต๊ะ เก้าอี้

เป็นคำที่มีตัวการันต์

เป็นคำที่มักใช้สระเสียงสั้น

นิยมใช้คำอักษรนำ

นิยมใช้คำควบกล้ำ

พะโล้

สุกี้ยากี้

ก๋วยเตี๋ยว

บะหมี่

ชาบู

เซียมซี

กระเป๋า

เก้าอี้

เจรจา

นินจา

นินทา

เฮฮา