emocje

Oczekiwanie, że samo się uspokoi

Podanie gotowych fraz lub użycie obrazków/emotikon do pokazania emocji

Ignorowanie zachowania, aby nauczyło się radzić sobie samo

Zawsze jest próbą manipulacji dorosłymi

Może wynikać z przeciążenia sensorycznego, niezrozumienia sytuacji lub braku umiejętności wyrażenia emocji

Świadome działanie, by sprawić komuś przykrość

Jasna rutyna, przewidywalność, narzędzia wizualne i techniki relaksacyjne

Karcenie za „niewłaściwe” emocje

Unikanie rozmów o emocjach, żeby ich nie wzmacniać

Dać mu przestrzeń i pomóc znaleźć strategię na uspokojenie

Natychmiast wymagać, by przestało się złościć

Powiedzieć, że jego emocje są nieodpowiednie

Ponieważ nie zwracają uwagi na ludzi

Ponieważ przetwarzają informacje inaczej i potrzebują bardziej bezpośrednich wskazówek

Ponieważ nie chcą się uczyć o emocjach

Użycie obrazków, gestów, prostych słów lub komunikatorów AAC

Czekanie, aż dziecko samo nauczy się mówić o potrzebach

Zmuszanie dziecka do używania pełnych zdań w każdej sytuacji

Wcześniejsze przygotowanie poprzez opowieści społeczne, zdjęcia lub rozmowy

Unikanie wszelkich nowych sytuacji

Wprowadzanie dziecka w nowe środowisko bez żadnego uprzedzenia

Krytykować je za błędy, żeby się szybciej nauczyło

Oczekiwać, że samo się tego nauczy, obserwując innych

Nauczyć je poprzez modelowanie, scenki, filmy i zabawy

Oczekiwanie, że dostosuje się do standardów bez wsparcia

Ciągłe korygowanie jego zachowań, by były bardziej „typowe”

Zrozumienie jego unikalnych potrzeb i akceptacja jego sposobu komunikacji