นาฏศิลป์พื้นเมือง

การดัดมือ แขน ขา ในการเรียนนาฏศิลป์

ศิลปะการร่ายรำการเเสดงที่เกิดขึ้นตามท้องถิ่นและพื้นที่ต่างๆ ของแต่ละภูมิภาค

กิริยาอาการต่างๆที่ปฏิบัติเกี่ยวกับนาฏศิลป์

เป็นศิลปะการแสดงประกอบดนตรีของไทย เช่น ฟ้อน รำ ระบำ โขน

ลีลาท่ารำที่สนุกสนาน รื่นเริง

ลีลาท่ารำที่เชื่องช้า อ่อนหวาน

ลีลาท่ารำที่รวดเร็ว กระฉับกระเฉง และเร้าใจ

ไม่มีข้อใดถูก

ลักษณะหน้าตา ผิวพรรณ

สภาพภูมิศาสตร์

การประกอบอาชีพ

ศาสนา ค่านิยมและความเชื่อ

ฟ้อนเทียน

ระบำชาวนา

เซิ้งโปงลาง

ลิเกฮูลู

เซิ้งแหย่ไข่มดแดงเป็นการแสดงของภาคอีสาน

การแสดงภาคเหนือจะมีลักษณะเชื่องช้า อ่อนหวาน

การรำภาคอีสานเรียกว่า ฟ้อน

ถูกทุกข้อ

ภาคเหนือ

ภาคกลาง

ภาคอีสาน

ภาคใต้

เซิ้งโปงลาง

ฟ้อนเทียน

เซิ้งแหย่ไข่มดแดง

ฟ้อนภูไท

หนักแน่น กระชับ

เชื่องช้า อ่อนหวาน

สนุกสนาน รื่นเริง

เร้าใจ รื่นเรง

เซิ้ง

ฟ้อน

ระบำ

รำ

ภาคใต้

ภาคกลาง

ภาคอีสาน

ภาคเหนือ