Խենթը. հատված 1

Վանում

Բագրևանդում

Մուշում

Խարբերդում

Ծույլ և իրենց ապագայի մասին չհոգացող մարդիկ էին:

Խիստ ջանասեր հողագործներ և անասնապահներ էին:

Զբաղվում էին միայն անասնապահությամբ. այդ էին վկայում ոչխարի հոտերը:

Զբաղվում էին բացառապես այգեգործությամբ, քանի որ հողն արգասաբեր էր:

Նրա հսկայական ձիթհանը՝ ձեթ պատրաստելու գործարանը:

Տանուտեր Խաչոյի ջրաղացը, որի շնորհիվ գյուղացիները սովի չէին մատնվում:

Տանուտեր Խաչոյի յոթ որդիները:

Նրա քուրդ ծառաները, որոնք շատ աշխատասեր էին:

Նոյի

Աբրահամի

Եսավի

Հակոբի

Հայրապետ

Ստեփանիկ

Ապո

Վարդան

Տանուտեր Խաչոյի որդիներից մի քանիսն առանձին էին ապրում:

Քաղաքակրթությունը զգալի հետք էր թողել տանուտեր Խաչոյի գերդաստանում:

Տանուտեր Խաչոյի բնակարանը պահպանել էր նախնական պարզությունը և կենցաղավարությունը:

Մարդիկ և կենդանիները իրարից բավական մեծ հեռավորությամբ էին բնակվում:

Այն նախատեսված էր հյուրերի համար:

Սենյակը նախատեսված էր կանանց հանգստի համար:

Այն տանուտեր Խաչոյի առանձնարանն էր:

Այնտեղ հավաքվում էին տանուտեր Խաչոյի որդիները և զրուցում:

Գարնան բացվելը:

Չորա գոմեշին նկարագրող դրվագը:

Գյուղացիների հիացմունքը տանուտեր Խաչոյի կենդանիներով:

Տանուտեր Խաչոյի զրույցը գյուղացիների հետ:

Հայրապետ

Սեփանիկ

Հովհաննես

Ապո

Գյուղի քահանային

Գրաճանաչ որդուն՝ Հայրապետին

Գյուղի վարժապետ Սիմոնին

Հյուր եկած Վարդանին