บทพากย์เอราวัณ

สุนทรภู่

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

เจ้าฟ้ากุ้ง

กลอนสุภาพ

โคลงสี่สุภาพ

กาพย์ยานี ๑๑

กาพย์ฉบัง ๑๖

สามสิบสามเศียรโสภา เป็นการเล่นสัมผัสพยัญชนะ

โอฬาร์ ส่งสัมผัสระหว่างบท ให้ คำว่า โสภา

บทประพันธ์นี้มีความยาว จำนวน ๑ บท

แข็งขัน ส่งสัมผัสให้คำว่า ผิวพรรณ

สามสิบสามเศียรโสภา เศียรหนึ่งเจ็ดงา ดังเพชรรัตน์รูจี

มีวิมานแก้วงามบวร ทุกเกศกุญชร ดังเวไชยันต์อมรินทร์

กอหนึ่งเจ็ดดอกดวงมาลย์ ดอกหนึ่งแบ่งบาน

มีกลีบได้เจ็ดกลีบผกา

ลูกครุฑพลัดตกฉิมพลี หัสดินอินทรี คาบช้างก็วางไอยรา

รณพักตร์

พระอินทร์

พระอิศวร

พระพรหม

มีวิมานแก้วงามบวร ทุกเกศกุญชร

ดังเวไชยันต์อมรินทร์

เสด็จทรงรถแก้วโกสีย์ ไพโรจน์รูจี

จะแข่งซึ่งแสงสุริย์ใส

เทียมสินธพอาชาไนย เริงร้องถวายชัย

ชันหูระเหิดหฤหรรษ์

เพลารอยพลอยประดับดุมวง กึกก้องกำกง

กระทบกระทั่งธรณี

อุปมา

อติพจน์

ปฏิพากย์

สัทพจน์

ดุเหว่าเร้าเร่งพระสุริย์ศรี ไก่ขันปีกตี กู่ก้องในท้องดงดาน

ผึ้งภู่หมู่คณาเหมหงส์ ร่อนราถาลง

แทรกไซ้ในสร้อยสุมาลี

เดือนดาวดับเศร้าแสงใส สร่างแสงอโณทัย

ก็ผ่านพยับรองเรือง

อากาศก้องโกลาหล โลกลั่นอึงอล อำนาจสะท้านธรณี

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย