Pokora - moja szczera refleksja nad sobą

Obrażam się i unikam kontaktu

Udaję, że nic się nie stało

Mówię mu, że jest mi przykro

Obmyślam gorzką zemstę

Odpłacam mu się tym samym

Nic Cię to nie obchodzi. To była jego wina.

On pierwszy zaczął. Dobrze mu tak.

Krzyczysz na brata, żeby przestał wrzeszczeć i nazywasz go skarżypytą.

Mówisz: "Przepraszam. Daj na zgodę", bo wiesz, że biciem nie rozwiążesz żadnego konfliktu, a bratu należy się szacunek (nawet i zwłaszcza młodszemu).

Wołasz: "Proszę pani, Zosia rysuje po ławce!"

Uprzejmie zwracasz się do Zosi, by przestała.

Nic nie robisz, bo nie chcesz oberwać ani być skarżypytą.

Posłucham, a i tak zrobię swoje...

Muszę nad sobą popracować. Błędy zdarzają się każdemu.

WRRRR. Niech on już nic do mnie nie mówi!

Jestem wdzięczny za to co mam, ale to jest wyjątkowy dar od losu!

Zabiorę to do szkoły. Niech wszyscy podziwiają!

Pokażę sąsiadowi. Na pewno będzie mi zazdrościł.

Nikt z moich znajomych tego nie ma. Jestem gość!

O nie! Znowu do spowiedzi. Przecież wcale nie nagrzeszyłem...

To co. I tak się nie poprawię. Wolę iść z kolegami na lody. Oni nie chodzą do spowiedzi i żyją.

Nie mam czasu. Muszę odrobić lekcje. Mam tyle ważniejszych spraw na głowie. Zrobię to innym razem.

Zrobię rachunek sumienia, przemyślę swoje postępowanie i namówię kolegów, żeby też zadbali o swoje sumienie i poszli ze mną do spowiedzi

Chłopaki! Z nim nie ma co gadać! On nie ma w domu kompa i nie wie co to jest Discord!

Grześku, wpadnij do mnie! Pokażę Ci moją nową grę komputerową i pogramy razem!

Nie chcę siedzieć w jednej ławce z tym biedakiem!

Nie robię nic. Jakoś to będzie!

Jak będę starszy, to się tym zajmę.

Wolę mieć przewagę nad innymi. Pokora nie jest mi potrzebna.

Daję sobie prawo do błędów, ale staram się je naprawiać i wyciągać z nich wnioski. Praktykuję refleksję, ćwiczę systematycznie dobre nawyki.