कर्तृपदं चिनुत

पुरा कस्मिन्चित् ग्रामे एका वृद्धा स्त्री न्यवसत्

तस्याश्चैका दुहिता विनम्रा मनोहरा चासीत्।

माता पुत्रीमादिदेश - सूर्यातपे तण्डुलान् खगेभ्यो रक्ष।

सा प्रार्थयत्-तण्डुलान् मा भक्षय।

मदीया माता अतीव निर्धना वर्तते

यतस्ते सर्वेऽपि पूर्वदिनपाठान् स्मृत्वा विद्यालयगमनाय त्वरमाणा बभूवुः।

तन्द्रालुर्बालो लज्जया तेषां दृष्टिपथमपि परिहरन्नेकाकी किमप्युद्यानं प्रविवेश।

ननु भूयो द्रक्ष्यामि क्रुद्धस्य उपाध्यायस्य मुखम्।

सन्त्वेते निष्कुटवासिन एव प्राणिनो मम वयस्या इति।

बालः उवाच च-"अयि चटकपोत! मानुषस्य मम मित्रं भविष्यसि।