บทพากย์เอราวัณ

รัชกาลที่ ๑

รัชกาลที่ ๒

รัชกาลที่ ๓

รัชกาลที่ ๔

กาพย์สุรางคนางค์ ๑๖

กาพย์ฉบัง ๑๖

กาพย์ยานี ๑๑

กลอนบทละคร

ทศกัณฐ์

ไมยราพ

กุมภกรรณ

ท้าวจตุรพักตร์

พระนารายณ์

พระพรหม

พระอิศวร

พระอินทร์

อินทรชิตบิดเบือนกายิน เหมือนองค์อมรินทร์ทรงคชเอราวัณ

สามสิบสามเศียรโสภา เศียรหนึ่งเจ็ดงา ดั่งเพชรรัตนรูจี

มีวิมานแก้วงามบวร ทุกเกศกุญชร ดังเวไชยันต์อมรินทร์

ตาข่ายเพชรรัตน์ร้อยกรอง ผ้าทิพปกตะพอง ห้อยพู่ทุกหูคชสาร

รูป

รส

กลิ่น

เสียง

เทียมสินธพอาชาไนย เริงร้องถวายชัย ชันหูระเหิดหฤหรรษ์

มาตลีสารถีเทวัญ กรกุมพระขรรค์ ขับรถมากลางจัตุรงค์

เสียงพลโห่ร้องเอาชัย เลื่อนลั่นสนั่นใน พิภพเพียงทำลาย

อึงอินทเภรีตีระงม แตรสังข์เสียงประสม ประสานเสนาะในไพร

ลูกครุฑพลัดตกฉิมพลี__หัสดินอินทรี__คาบช้างก็วางไอยรา

เสด็จทรงรถแก้วโกสีย์ __ไพโรจน์รูจี__จะแข่งซึ่งแสงสุรีย์ใส

สัตภัณฑ์บรรพตทั้งหลาย__อ่อนเอียงเพียงปลาย__ประนอมประนมชมชัย

เดือนดาวดับเศร้าแสงใส __สร่างแสงอโณทัย__ก็ผ่านพยับเรืองรอง

อวยชัยถวายทิพมาล__บัดนี้เธอมา__เห็นวิปริตดูฉงน

อากาศก้องโกลาหล__โลกลั่นอึงอล__อำนาจสะท้านธรณี

ให้องค์อนุชานารายณ์__เคลิบเคลิ้มวรกาย__จะแผลงซึ่งศัสตรศรพล

เร่งพลโยธาพานรินทร์__เร่งรัดหัสดิน__วานรให้เร่งรีบมา

การใช้ภาษาที่สวยงามในการเล่าเรื่องหรือดำเนินเรื่อง

การใช้ภาษาในการถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร

การใช้ภาษาที่มีความหมายลึกซึ้งในการบรรยายเรื่องที่มีความยิ่งใหญ่อลังการ

การใช้ภาษาแสดงให้เห็นลีลาการเคลื่อนไหวของตัวละครและรายละเอียดของฉาก