Բարդ նախադասություն

Մանկությունս հիշելիս սիրտս դառնում է գինով...

Բայց կարոտով ամեն անգամ երբ դառնում եմ դեպի քեզ, մղկտում է սիրտս անվերջ քո թառանչից աղեկեզ:

Եվ գավաթի վրա նկարել տվեց Մուշեղի պատկերը՝ ճերմակ ձին հեծած:

Որսորդին թվաց , թե անտառապահի ձեռքը քարացավ օդում:

Ինչքան իջնում էի , այնքան արագացնում էի քայլերս:

Իմ կյանքը մի նուրբ մշուշ է այստեղ, գուրգուրում է ինձ մի լույս հանգրվան:

Մի թխահեր ռուս , որ անասնաբույժն էր , քիթը վեր քաշելով ՝ կռացավ վերքի վրա:

Ետ նայեց , աչքերը զարմանքից լայնացան, և հրացանը բնազդմամբ սահեց ծառի հետևը:

Իսկ տիկինն այնքա՜ն գեղեցիկ էր , այնպե՜ս էին այրվում կարմիր փնջերը նրա սև զգեստի վրա:

Քանի՜ սերունդ է ապրել Բասուտա գետի մոտ, թաղիքները փռել ցախերի վրա՝ եղեգնով պատելով վրանները:

Նա ի՜նչ լավ արեց, որ եկավ ու խախտեց այդ անտանելի լռությունը:

Ես սպասեցի քեզ թե՛ այստեղ, թե՛ լճափում , իսկ դու չկայիր ո՛չ այստեղ, ո՛չ այնտեղ:

Սրածայր թրերի պես շողշողում են ժանիքները, անշնորհք շարժումներով արջին մնում է բարձրանալ կաղնու վրա:

Գոռը առավոտյան ոչ միայն մարզանք է անում , այլև սառը ցնցուղ է ընդունում:

Դու անհոգ նայեցիր ինձ վրա ու անցար քո խաղով կանացի:

Այս անգամ նա դուրս չվազեց , այլ նստեց խսիրի վրա :

Նա ոչ թե քեզ է փորձում , այլ բոլորիս է ուզում ստուգել:

Այրին և՛ լալիս էր , և՛ արտասվախառն ձայնով պատմում հանգուցյալի տանջանքները:

Եվ Եփրատի ափին իմ տնակը այրվեց , մի բուռ մոխիր դարձավ հիմքի վրա:

Ադամը մեկ - մեկ նայեց անասուններին , թռչուններին և զանազան բույսերին , զարմացավ ու փառաբանեց մեծ վարպետի անունը:

Գիշեր է դառնում , և գիշերվա հետ որսի են ելնում Մթնաձորի բնիկները:

Եվ՛ տանջանք , և՛ բեկում , և ՛ թախիծ, սև օրեր ես դեռ շատ կտեսնեմ:

Իմ գերեզմանին դուք չմոտենաք, հարկավոր չէ ինձ ո՛չ ծաղիկ , ո՛չ սուգ...

Հանկարծ կզարթնի ջերմ լալու փափագ, սիրտս չի գտնի ո՛չ մի արտասուք:

Ձեռքերը պահել էր գոգնոցի տակ, կանգնել կտուրի եզրին՝ հայացքը հեռուն:

Ուշադիր ձեռքիս էի նայում , ասես ուզում էի ստուգել ՝ բռնել եմ արդյոք նրա ձեռքը:

Ինչքան մթնում է , այնքան ավելի մոտ են աստղերը ՝ դեղին , սպիտակ , կապույտ:

Այնպես ժպտաց , որ անհնար էր չփոխադարձել:

ՃԻշտն այն է , որ լավ ապրելու հետ ունենաս մաքուր անուն էլ :

Եկե՛ք խորտակենք այն կապանքները, որ մարդիկ դրին: