Складаныя сказы з рознымі відамі сувязі (Варыянт 1)

адна з граматычных частак сэнсава падпарадкавана другой.

тры і больш граматычных частак звязаны паміж сабой рознымі відамі сувязі: злучнікавай і бяззлучнікавай сувяззю або злучальнымі і падпарадкавальнымі злучнікамі ці злучальнымі словамі.

граматычныя часткі адносна раўнапраўныя, самастойныя па сэнсе і звязаныя злучальнымі злучнікамі.

дзве

тры

чатыры

пяць

шэсць

Дзе вечная пустка была, там горад паўстаў і расце, а стужкай чыгунка лягла, дзе ўчора стаяў лес яшчэ.

Бацька шкадаваў, што няма маці дома ў такі цяжкі час, але ён спадзяваўся,што яна хутка прыйдзе.

Песня была пра любімы горад, які пакідае юнак, каб бараніць сваю Радзіму.

Кепска, аднак, маляваць пры лямпе: святло жаўціць і цені вельмі вострыя, густыя.

Квітнее культура, красуюцца школы, і песні спявае народ твой вясёлы.

злучальным злучнікам і

злучальным словам дзе

злучальным злучнікам а

просты сказ

складаназлучаны сказ

складаназалежны сказ з дзвюма даданымі часткамі

бяззлучнікавы сказ

складаназалежны сказ з адной даданай часткай

У кроплі расы зіхаціць сонца, у магічным крышталі слова- ключ, якім можна адамкнуць скарбніцу мовы народа.

Мы добра бачым тую небяспеку, якая пагражае людзям, і трэба зрабіць усё для таго, каб адвесці бяду.

Шлях, які ляжыць паміж Масквой і Мінскам, масквічы называюць Мінскай шашой, а мінчане — Маскоўскай.

Святлела неба, і недзе там, куды бег паравоз, разгараўся ўжо новы дзень.

Скаварада была гарачая, і цеста зласнавата шыпела; ад скаварады ішоў прыемны зваблівы пах, які смачна казытаў у носе.

Аселі шэрыя сумёты, ляціць апошні цёплы снег, а я ад тумнае самоты ў цішыню лясную збег.

Не тое лепшае, што навейшае, а тое лепшае, што раднейшае.

Яшчэ ляжыць снег, яшчэ мурашкі не выпаўзлі з мурашнікаў, а ўжо выводзіць птушанят крумкач.

Мінуў бальнічны дзень, у палаце даўно ўсе сцішыліся, нянечка выключыла лямпу, і было тут цёмна, толькі з калідора праз матавае шкло ў дзвярах сачылася жоўтае святло.

Ужо добра развіднела, хаця сонца з-за гор яшчэ не паказалася, і ў горнай даліне панавала прахалодная засень.

Хмара на гарадок найшла неспадзявана: свяціла нізкае сонца, і раптам у вокнах пацямнела.

З нізкіх шэрых хмар, якія вецер гнаў ледзь не пад стрэхамі хат, паліліся дробныя, але зацяжныя дажджы, пад нагамі пачало чарнець лісце, яно перамешвалася з чорнай мокрай граззю.

Брат ледзьве паспявае бегчы: кепачка спаўзла ў яго набок, брыль каля самага вуха, а дзядзька цягне, цягне яго за руку.

Спачатку мігціць калоссе абапал вузкай дарогі, а тады пачынаецца грэбля і паша, дзе ўжо нікога няма: ні дзяцей, ні свіней, ні гусей.

Нарэшце дзённыя і начныя турботы змарылі хлопцаў, і яны заснулі так моцна, што, мусіць, цяпер іх не разбудзіў бы ні гром, і мароз.

Я зразумеў, што за мной назіраюць і мне зрабілася ніякавата.

У гэтай хлусні і ў гэтай злосці былі свае прычыны: усім не хапала цеплыні, звычайнай увагі, якая так патрэбна чалавеку.

2, 3, 4, 5

2, 3, 4

1, 3, 4

1, 2, 3, 4

1, 2, 5