รามเกียรติ์ ตอน นารายณ์ปราบนนทก

รัชกาลที่ 1

รัชกาลที่ 2

รัชกาลที่ 3

รัชกาลที่ 4

กลอนสุภาพ

กาพย์ยานี 11

กาพย์ฉบัง 16

กลอนบทละคร

จำนวนคำในแต่ละวรรค

กลอนบทละครต้องจบด้วย “เอย”

กลอนบทละครไม่บังคับเรื่องสัมผัส

ถ้าขึ้นต้นด้วยวรรคแรกมักใช้คำว่า เมื่อนั้น บัดนั้น

วางเฉย

หาทางแก้แค้น

สาปแช่ง

พาเพื่อนมารุมทำร้าย

การอดทนอดกลั้น

แค้นนี้ต้องชำระ

การใช้อำนาจ

เวรย่อมระงับด้วยการจองเวร

เทวดา

พระอิศวร

นนทก

พระนารายณ์

พระสี่กรขว้างจักรฤทธิรงค์

มยุเรศฟ้อนในอัมพร

ทั้งกวางเดินดงหงส์บิน

แขกเต้าผาลาเพียงไหล่

กวางดินดง

หงส์หิน

พิสมัยเรียงหมอน

ผาลาเพียงไหล่

ตัวกูจะให้ดั่งจินดา อย่าแสนโศกาอาลัย

ถ้าวาสนาเราเคยบำรุงรัก ก็จะเป็นภักษ์ผลสืบไป

สัพยอกหยอกเล่นเหมือนทุกวัน สรวลสันต์เยาะเย้ยเฮฮา

พระองค์ผู้ทรงศักดาเดช ไม่โปรดเกศแก่ข้าบทศรี

การใช้อำนาจที่ไม่มีขอบเขต

ความชั่วไม่คงที่ ความดีสิคงทน

กรรมเป็นของตนไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้

อำนาจที่ใช้เที่ยวระรานผู้อื่น ในที่สุดก็กลับมาลงโทษตัวเอง