ภาษาต่างประเทศ

ภาษาจีน

ภาษาเขมร

ภาษาอังกฤษ

ภาษาชวา-มลายู

เขมร

บาลี

ชวา

สันสกฤต

กีฬา บรรทัด พรรณนา

กรีฑา อัชฌาสัย สมุทร

ศิษย์ พฤกษา เคราะห์

พาณิชย์ มัธยมศึกษา ปราชญ์

เพลิง

เพชร

มรกต

บูรณะ

ส่วนใหญ่เป็นเสียงสามัญ

ไม่มีตัวสะกดแต่นิยมผสมด้วยสระเสียงยาว

พยัญชนะต้นเป็นอักษรกลางมากกว่าอักษรอื่น

ส่วนใหญ่เป็นคำพยางค์เดียว ไทยนำมาสร้างคำใหม่

เป็นคำประสม

รามเกียรติ์

ระเด่นลันได

ลิลิตเพชรมงกุฎ

ดาหลังและอิเหนา

เป็นคำโดด

ใช้รูปวรรณยุกต์เอก โท

ไม่มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำ

เป็นคำที่แสดงถึงวัฒนธรรมประเพณี

ภาษาอังกฤษ

ภาษาบาลี-สันสกฤต

ภาษาชวา-มลายู

ภาษาจีนและอังกฤษ

ราชการ

บำเพ็ญ

มัจฉา

ฤดู

ภาษาบาลีมีหลักตัวสะกด ตัวตาม

ภาษาบาลีไม่นิยมคําควบกล้ำและอักษรนํา

คําภาษาบาลีมักมีหน่วยความ “ปฏิ” เติมหน้า

ภาษาบาลีส่วนใหญ่จะใช้พยัญชนะ “ฑ”