คำไวพจน์ ม.๑

คำที่เขียนต่างกันแต่มีความหมายเหมือนกัน หรือใกล้เคียงกันมาก

คำที่เขียนเหมือนกัน และความหมายเหมือนกัน

คำที่ใช้เชื่อมคำหรือข้อความให้ติดต่อเป็นเรื่องเดียวกัน

คำที่ทำหน้าที่เชื่อมคำในประโยค ใช้วางหน้านาม สรรพนาม หรือกริยา

เวหา บุรินทร์

บุษบา บุหลัน

นภดล อุทก

อัมพร เวหา

ปักษิณ สกุณา มยุรี

นิลุบล มารศรี นงคราญ

ชลธาร ชลาลัย มหรรณพ

สิงขร ภูผา อัมพร

กาสร

กระบี่

พานร

แสม

หล้า

ปฐพี

ธรณี

บรรพต

หัสดี คชาธาร

คชสาร วานรินทร์

สกุณา มีนา

คช วานร

พฤษภ

อสุภ

ฉลู

มหิงสา

ไพรสณฑ์

นภดล

พงไพร

พนัส

กระจ่าง

ตะวัน

เวหา

ประกาย

สุคันธชาติ

โกสุม

นลิน

บุปผชาติ