Nalungkot si Pilo, pero ngumiti si Alon at sabi, “Huwag kang mag-alala. Ihahatid kita sa isang lugar kung saan mas maraming magagandang dahon.”

Pumayag si Pilo, at dahan-dahan siyang itinulak ni Alon papunta sa pampang. Doon, nakita niya ang napakaraming malalaki at makukulay na dahon.

“Salamat, Alon,” sabi ni Pilo. “Akala ko inaaway mo ako, pero tinutulungan mo pala ako.”

Ngumiti si Alon. “Hindi lahat ng malalakas ay masama. Minsan, kailangan lang nating magtiwala.”

By Teacher Ira

Ang Kuting na Masipag at ang Pusa na Mahilig Matulog

Sa isang tahimik na bakuran, nakatira si Kuting Kiko at ang matandang Pusang Pipay. Araw-araw, si Kiko ay laging naglilinis ng kanyang maliit na sulok—nagwawalis ng mga dahon, nag-aayos ng laruan, at nag-iipon ng pagkain.

Si Pipay naman ay mahilig matulog buong araw. “Kiko, bakit ka ba masyadong masipag?” tanong ni Pipay habang nakahiga. “Mamaya mo na gawin ‘yan. Halika, magpahinga ka rin!”

Ngumiti si Kiko. “Gusto ko pong maayos ang aking bahay, at dapat may maipon tayong pagkain kapag umulan.”

Ngunit tumawa lang si Pipay. “Ay naku, hindi naman uulan ngayon. Matulog ka na lang!”

By Teacher Ira

Lumipas ang ilang araw, at isang hapon biglang dumilim ang langit. Bumuhos ang malakas na ulan. Si Kiko ay mabilis na pumasok sa kanyang malinis at maayos na silong, puno ng pagkain.

Si Pipay naman ay nagulat. Basa ang kanyang higaan at wala siyang pagkain. Lumapit siya sa bahay ni Kiko.

“Kiko… pwede ba akong makisilong? Wala akong napaghandaan,” malungkot niyang sabi.

Pinagbuksan siya ni Kiko. “Sige po, Pipay. Pero sana po natutunan ninyo na importante ang pagiging masipag.”

Tumango si Pipay. “Oo, Kiko. Simula bukas, tutulong na ako at hindi na ako magiging tamad.”

By Teacher Ira