Վարդակակա՛չ, ակունքի՛ց, բանաստեղծակա՛ն, հեիաթայի՛ն

Կայուն-շարժական

Շեշտվում է բառի վերջին ձայնավորը՝ վա՛րդ, ակու՛նք, բանաստե՛ղծ, հեքիա՛թ

Եթե բառի վերջին ձայնավորը ը-ն է, շեշտը նախավերջին վանկի ձայնավորի վրա է ընկնում, օրինակ՝ ծո՛վը, առյու՛ծը, ա՛ստ(ը)ղ․․․

Եթե բառը և-ով է ավարտվում, շեշտը դրվում է նրա վրա, օրինակ՝ արև՛, Պարգև՛

Եթե բառի միակ ձայնավորը ը-ն է, շեշտը դրվում է այդ ձայնավորի վրա, օրինակ՝ թը՛խկ, շը՛խկ։

Մի քանի բառերում շեշտվում է առաջին վանկը։

Մի՛թե, գո՛նե, գու՛ցե, մա՛նավանդ, նու՛յնիսկ, նու՛յնքան, նու՛յնպես, ո՛րևէ, ի՛նչևէ և այլն։

-երորդ վերջնաբաղադրիչով բառերում այդ բաղադրիչը չի շեշտվում, շեշտվում է առաջին բաղադրիչը, օրինակ՝ ո՛րերորդ, քանի՛երորդ, քսա՛ներորդ

Շեշտվում է հարադրավոր բառերի առաջին բաղադրիչը՝ պա՛ր գալ, մի՛տք անել, գլու՛խ բերել

Օտար բառերը հայերենում ուղիղ ձևով գործածվելիս պահպանում են իրենց բնորոշ շեշտադրությունը, օրինակ՝ քի՛միա, ռա՛դիո, Իտա՛լիա։

Գրավոր խոսքում այդ շեշտերը չեն դրվում, բայց կան դեպքեր, երբ շեշտը գրավոր խոսքում միշտ դրվում է։ Դրանք են
ա/ հրաման արտահայտող բայական ձևերը՝ ասա՛, գրի՛ր, նկարի՛ր, մի՛ գրիր,
բ/ հաստատում կամ ժխտում արտահայտող պատասխանական բառերը, օրինակ՝ այո՛, ո՛չ, չէ՛,
գ/ կրկնվող շաղկապները՝ և՛․․․,և՛․․․, թե՛․․․,թե՛․․․, կա՛մ․․․,կա՛մ․․․, էլ․․․,էլ․․․։

Չեն շեշտվում հետևյալ բառերը՝ մերթ․․․,մերթ ․․․, մեկ․․․,մեկ․․․,ոչ մի․․․, ոչ մի․․․։

Շեշտվում են այն բառերը, որոնք ցույց են տալիս, թե խոսքն ում է ուղղված, օրինակ՝
-Դու գիտես, եղբա՛յր,-պատասխանեց Բարին։