PRESENTACIÓN AUTISMO SAT

Dificultades na comunicación e interacción social, patróns de comportamento repetitivos e posibles alteracións sensoriais.

Problemas exclusivos na linguaxe oral e escrita.

Hiperactividade, falta de atención e impulsividade.

Medo extremo ás relacións sociais sen outras dificultades asociadas.

Pódese curar totalmente con tratamentos médicos específicos.

Non ten cura, pero as intervencións poden mellorar as habilidades e a calidade de vida.

Desaparece automaticamente na adolescencia.

Pódese curar a través de terapias psicolóxicas, entre outras.

Todas as persoas TEA presentan as mesmas características e necesidades.

Existen diferentes presentacións e niveis de afectación entre as persoas TEA.

Só afecta ás habilidades sociais das persoas.

As persoas TEA sempre teñen discapacidade intelectual.

1 de cada 10.000 nenos e nenas.

1 de cada 1.000 persoas.

1 de cada 100 persoas.

1 de cada 10 persoas.

Si, porque as nenas poden mostrar síntomas de forma diferente e ser infradiagnosticadas.

Non, o diagnóstico é igual de preciso en ambos casos.

Si, pero só debido á maior cantidade de estudos feitos con nenas.

Non, porque o TEA é moito máis común nos nenos por natureza.

É causado exclusivamente pola crianza e o ambiente familiar.

É consecuencia directa do consumo de azucre na infancia.

É consecuencia directa do abuso de pantallas na infancia.

Orixínase por unha combinación de factores xenéticos e ambientais.

Adoitan ter dificultades na expresión e/ou comprensión de emocións.

O contacto ocular, normalmente, é ausente ou vago e huidizo.

Non teñen intereses restrictivos.

É habitual que amosen falta de interese pola relación con outras persoas.

Presentan dificultades na resposta ao nome, ás veces parecen escoitar e outras non, teñen un seguimento ocular alterado, non seguen instrucións, poden ter atraso ou ausencia de linguaxe, ecolalias...

Responden sempre ao seu nome, seguen instrucións con facilidade e comprenden a ironía sen dificultade.

Comprenden perfectamente a linguaxe verbal e non presentan dificultades na interacción social.

Non teñen ningún tipo de dificultade na comunicación, pero prefiren non falar en público.

É frecuente a existencia de estereotipias motoras.

O control postural e a marcha adoita estar alterada.

Adoitan existir alteracións na coordinación e motricidade fina e grosa.

Tódalas nenas e nenos TEA teñen adquirida a marcha en puntillas.

Excesiva facilidade para cambiar de actividade.

Dificultade para prever e adaptarse a cambios ou situacións novas.

Gran capacidade de anticipación de eventos.

Falta total de interese por rutinas e hábitos.

Porque estes estímulos poden proporcionarlles unha sensación de orde e previsibilidade.

Porque teñen unha preferencia innata polos xogos de luces e movemento.

Porque non son capaces de prestar atención a outro tipo de obxectos.

Porque todos os nenos con TEA teñen os mesmos intereses sensoriais.

Porque lles axudan a prever o que vai ocorrer e a sentirse seguros.

Porque evitan que aprendan cousas novas e diferentes.

Porque todos os nenos e nenas TEA rexeitan calquera tipo de cambio.

Porque as rutinas eliminan por completo a súa ansiedade.

Fomentar un ambiente estruturado e previsible con apoios visuais.

Evitar a interacción cos compañeiros para que non se estrese.

Tratar ao neno de maneira diferente sen permitirlle participar nas actividades comúns.

Ignorar as súas necesidades específicas para que se adapte máis rápido.

As persoas TEA poden experimentar emocións, pero expresalas de forma diferente.

As rutinas axudan ás persoas TEA a sentirse máis seguras.

O TEA pode curarse con terapias intensivas dende a infancia.

A variabilidade no TEA é moi grande; cada persoa é diferente.

As persoas TEA non se comunican porque non lles interesa relacionarse.

O contacto ocular pode ser escaso ou fuxidío en persoas con TEA.

Hai mulleres TEA sen diagnosticar ata a idade adulta.

A comunicación pode mellorar con sistemas adaptados como pictogramas.