​Balik sakola, si Otong manggih dompét nu ngagolér di sisi jalan. Eusina duit 100 rébu salambar jeung surat-surat penting kaasup KTP jeung SIM nu bogana. Najan si Otong kaasup budak bangor, tapi da ari haténa mah bersih tara cukat-cokot kanu lain hakna. Lain pédah didikan kolotna (Udin jeung Icih) nu nyababkeun si Otong alus budi téh, teu lian lantaran kapangaruhan ku didikan.

Sanggeus maca alamat nu aya dina KTP, gidig si Otong indit seja mulangkeun dompét ka alamat nu kabeneran teu jauh di kampungna.
"sampurasun" ceuk si Otong sanggeus anjog kanu dituju.

"rampés, badé milarian saha jang?" walon saurang bapa-bapa bari mukakeun panto

"punten pa, dupi bumina pa haji Abdul leres didieu??" tanya si Otong asa-asa

"muhun, aya naon kitu??" pokna malik nanya

"abdi badé mulangkeun ieu, tadi mendak di jalan" bari ngasongkeun dompét ka eta bapa-bapa

"aéh pantesan atuh ku bapa ditéangan tatadi teu kapanggih, singhoréng ragrag di jalan nya?" kituna téh bari nampanan eta dompét

"mangga parios bilih aya nu ical pa" ceuk si Otong ngingetan

"ari barang mah euweuh nu leungit jang, duit oge angger 100 rébu. ngan, tadina mah salambar, naha ayeuna jadi 10 lambar 10 rébuan??" tanyana bari kerung

"tadi di jalan ku abdi ditukeuran heula pa, soalna kantos kapungkur ogé ngauihkeun dompét pamendak, saur nu gaduhna téh nuhun nya cép, punten teu aya récéh cenah pa"....

"oh kitu,,yeuh atuh keur ujang..nuhun nya!" pokna bari mikeun duit 20 rébu ka si Otong

Pangajaran pikeun urang lamun nulungan batur téh ulah kapalang, kudu iklas jeung ulah pamrih.

Si Otong Manggih Dompét