Modal verbs

Aby wyrazić nakaz, konieczność lub przymus, używamy:

czasownika modalnego must,
zwłaszcza kiedy opisujemy wewnętrzną konieczność odczuwaną przez osobę mówiącą:
I must talk to her right now. Muszę z nią natychmiast porozmawiać.
(Mam taką potrzebę.)

konstrukcji have to,
kiedy opisujemy przymus zewnętrzny wynikający z przepisów lub ustaleń:
My brother has to wear a suit to work. Mój brat musi nosić do pracy garnitur.
(Takie są tam zasady.)

konstrukcji need to:
Neil often needs to do overtime. Neil często musi brać nadgodziny.

​Aby wyrazić brak przymusu lub konieczności, używamy:

konstrukcji don’t have to:
A tourist guide doesn’t have to do physical work.
Przewodnik turystyczny nie musi pracować fizycznie.

konstrukcji don’t need to / needn’t:
You don’t need to write the essay again.
Nie musisz pisać tej pracy jeszcze raz.
You needn’t come to the office. You can work from home.
Nie musisz przychodzić do biura. Możesz pracować w domu.

​Mówiąc o tym, co jest dozwolone, używamy czasownika can:
Journalists can work flexible hours. Dziennikarze mogą pracować w elastycznych godzinach.

Mówiąc o tym, co jest niedozwolone, używamy:

czasownika can’t, zwłaszcza kiedy opisujemy przymus zewnętrzny:
I can’t leave the office during office hours.
Nie mogę wyjść z biura w godzinach urzędowania.

czasownika mustn’t, jeśli chcemy wyrazić bardzo silny zakaz:
You mustn’t check your private email at work.
Nie wolno sprawdzać prywatnej poczty e-mail w pracy.