Күй аңызы, пафос, ұлттық мүдде

Күйімді үлгі етсең де, өмірімді үлгі етпе. Жас елуге келді. Менің өмірім тұрлаусыз болып барады.  Қанша ел көрсем де, жер көрсем де, қайтып оралар қазығым жоқ. Жар сүймей, бала сүймей кетіп барам. Енді бір айналғанша қарттық келеді. Нағыз отбасының жылуын аңсайтын кез сонда болар.

– Апырым-ай, осы мал жарықтың күйге елігетіні болады деуші еді. Естемес шырағым, өнеріңді салып көрсең қайтеді. Хақ тағала көз жасымызды көрсе, кім біледі, қарағым.

Күй деген де ойдан туады. Қолың қанша жылпылдағанымен, көңілің қуыс болса күй шықпайды. Жаңағы жарты күй осы жасқа келгенше ойланып-толғанып, түйгенім сияқты көрінеді өзіме. Қам көңілімді жұбатсам деген бір арман бар еді. Естемес ауыр күрсініп, ойынан қалт сергіді.

Күйімді үлгі етсең де, өмірімді үлгі етпе. Жас елуге келді. Менің өмірім тұрлаусыз болып барады.  Қанша ел көрсем де, жер көрсем де, қайтып оралар қазығым жоқ. Жар сүймей, бала сүймей кетіп барам. Енді бір айналғанша қарттық келеді. Нағыз отбасының жылуын аңсайтын кез сонда болар.

Күй деген де ойдан туады. Қолың қанша жылпылдағанымен, көңілің қуыс болса күй шықпайды. Жаңағы жарты күй осы жасқа келгенше ойланып-толғанып, түйгенім сияқты көрінеді өзіме. Қам көңілімді жұбатсам деген бір арман бар еді. Естемес ауыр күрсініп, ойынан қалт сергіді.

– Апырым-ай, осы мал жарықтың күйге елігетіні болады деуші еді. Естемес шырағым, өнеріңді салып көрсең қайтеді. Хақ тағала көз жасымызды көрсе, кім біледі, қарағым.