W czasie lata w miejscowości Montafia odbywały się uroczystości patronalne. Wieś znajdowała się w pobliżu Sussambrino. Janek dowiedział się, że przygotowano tam również « albero della cuccagna» czyli słup szczęścia. Wśród nagród przewidziano między innymi torebkę z 20 lirami. — Bardzo by mi się przydały — pomyślał. Poszedł więc obejrzeć atrakcje festynu. Słup był bardzo wysoki, gładki, wysmarowany oliwą i tłuszczem. Otaczający spoglądali na żelazny krążek, na górze, do którego były przymocowane pakunki, wędliny, butelki wina i owa torebka z pieniędzmi. Co chwila, wśród pokrzykiwao tłumu, ktoś spluwał w dłonie i próbował wspinaczki. Na początku wszystko szło dobrze, ale już w połowie drogi zawodnicy opadali z sił i wśród gwizdów i krzyków ześlizgiwali się na ziemię.

W pewnym momencie, po dokładnym zbadaniu sytuacji, Janek zbliżył się do słupa. On również splunął w dłonie i silnie objął śliskie drzewo. Zaczął wspinać się wolno i spokojnie. Co pewien czas odpoczywał, przycupnąwszy na piętach. Ludzie niecierpliwili się, pokrzykiwali, pewni, że i jemu się nie powiedzie. Ale Jankowi bardzo zależało na pieniądzach. W Moncucco pracował przez cały rok za 15 lirów, a tu w odległości kilku metrów od jego głowy czekało 20 lirów! Był zdecydowany wytrzymać na palu choćby do wieczora, byle by tylko dosięgnąć upragnioną zdobycz.

Posuwając się spokojnie, ciągle w górę, dotarł do miejsca, w którym słup był już bardzo cienki. Odetchnął głęboko i paru chwytami podciągnął się jeszcze wyżej. Ludzie w napięciu, teraz już w absolutnej ciszy przypatrywali się jego wysiłkom. Tymczasem Janek wyciągnął rękę, odczepił z pierścienia torebkę z pieniędzmi, uchwycił ją w zęby, potem zdjął jeszcze wędlinę i chusteczkę i ześlizgnął się na dół.