Ks. Bosko mówił, że często pytano go, kiedy zaczął zajmować się dziećmi. Stwierdził, że gdy miał już 10 lat, to organizował coś na podobę Oratorium. Chłopcy chcieli mieć go za przyjaciela i sędziego w różnych sporach wynikających z zabawy. Ks. Bosko podkreślał, że mimo, iż był małego wzrostu to miał siłę i odwagę, które nawet w starszych od niego budziły lęk.

Janek bardzo chciał się rozwijać. Kiedy poszedł słuchać kazań misjonarzy do pobliskiej wioski, zaczepił go z troską ks. Calosso, pytając co taki mały chłopiec mógł zrozumieć z kazania misjonarzy. Okazało się, że Janek był w stanie opowiedzieć całe kazania, zatem ks. Calosso zaproponował mu naukę. Jednak brat Janka, Antoni, bardzo chciał, żeby Janek pracował na roli tak jak on. Wypracowano kompromis. Janek wcześnie rano chodził do szkoły, a potem pomagał bratu. Uczył się natomiast jak było to tylko możliwe: wracając z pola do domu, przy posiłkach, w każdej wolnej chwili.

Pewnego dnia Antoni zakazał Jankowi uczyć się, uznał, że on wyrósł na dużego i silnego, a nigdy nie potrzebował do tego żadnej książki. Janek bardzo się zdenerwował i odpowiedział bratu w sposób tak dosadny, że musiał uciekać, żeby zdenerwowany brat mu nie przyłożył.