कविता

​पीठ कांडते राक्षसी तसें कडाडतें ऊन :

प्राणसई घनावळ कुठे राहिली गुंतून?

दिला पाखरांच्या हातीं माझा सांगावा धाडून :

ये ग ये ग घनावळी मैत्रपणा आठवून..

पीठ कांडते राक्षसी तसें कडाडतें ऊन :

प्राणसई घनावळ कुठे राहिली गुंतून?

दिला पाखरांच्या हातीं माझा सांगावा धाडून :

ये ग ये ग घनावळी मैत्रपणा आठवून..

बैल झाले ठाणबंदी, झाले मालक बेचैन,

तोंडे कोमेलीं बाळांचीं झळा उन्हाच्या लागून,

विहिरीच्या तळीं खोल दिसूं लागलें ग भिंग,

मन लागेना घरांत : कधी येशील तू सांग

ये ग दौडत धावत आधी माझ्या शेतावर :

शेला हिरवा पांघर मालकांच्या स्वप्नांवर,

तशी झुलत झुलत ये ग माझिया घराशीं :

भाचे तुझे झोंबतील तुझ्या जरीच्या घोळाशीं

आळें वेलाचें भिजूं दे, भर विहीर तुडुंब :

सारें घरदार माझें भिजूं दे ग चिंब चिंब;

उभी राहून दारांत तुझ्या संगती बोलेन :

सखा रमला शेतांत त्याचे कौतुक सांगेन..

कां ग वाकुडेपणा हा, कां ग अशी पाठमोरी?

ये ग ये ग प्राणसई वाऱ्यावरून भरारी.

(समग्र इंदिरा संत