Προς την πολιτική σταθεροποίηση

​ Η Ελλάδα μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης

Διανύσει περίοδο δυσχερειών στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο.

Η κρίση που είχε ως αφετηρία τον Εθνικό Διχασμό επιβάρυνε εξακολουθητικά

τη δημόσια ζωή.

Το φιλοβενιζελικό στρατιωτικό καθεστώς που είχε επιβληθεί μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή επανέφερε, περί τα τέλη του 1923, το κοινοβουλευτικό καθεστώς, όχι όμως και την πολιτική ομαλότητα σε βάση σταθερή.

Η κυβερνητική αστάθεια, η απειλή επέμβασης του στρατού στην πολιτική ζωή, η κατάλυση, ακόμη, του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και η επιβολή μιας βραχύβιας

δικτατορίας από τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο σφραγίζουν κατά την περίοδο αυτή την πολιτική ζωή της χώρας.

Στις 25 Μαρτίου 1924 ανακηρύχτηκε από τη Βουλή, με πρωτοβουλία κυρίως του Αλέξανδρου Παπαναστασίου,

και επικυρώθηκε με δημοψήφισμα,

στις 13 Απριλίου, η αβασίλευτη δημοκρατία· ο τρόπος όμως της θεσμοθέτησής της αμφισβητήθηκε

από τη φιλοβασιλική μερίδα.

Η αβασίλευτη δημοκρατία

​ Οικουμενική κυβέρνηση

Η συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη με τη συμμετοχή των αντίπαλων πολιτικών κομμάτων, βενιζελικών και αντιβενιζελικών, αποτέλεσε σοβαρό βήμα.

​Το Σύνταγμα της Ελλάδας του 1927

Το 1927 ψηφίστηκε το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας.

Ύστερα από τη θριαμβευτική εκλογική επικράτηση του Κόμματος των Φιλελευθέρων, τον Αύγουστο του 1928, και την επάνοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου στην εξουσία για μία τετραετία, φάνηκε να σταθεροποιείται οριστικά το κοινοβουλευτικό καθεστώς και, κατ’ επέκταση, το πολίτευμα της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής

δημοκρατίας.

​

Κοινοβουλευτική δημοκρατία