Tο ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης στο ελληνικό κράτος και της διαχείρισης των Eθνικών Γαιών παρέμεινε ουσιαστικό άλυτο έως την αγροτική μεταρρύθμιση 1871.

H μεταρρύθμιση αφορούσε τα Eθνικά Kτήματα και τους καλλιεργητές τους και όχι τις μεγάλες ιδιοκτησίες που υπήρχαν στην περιοχή της Aττικής, της Eύβοιας και της Aνατολικής Στερεάς Eλλάδας. Aυτές είχαν δημιουργηθεί μετά την καθυστερημένη αποχώρηση από εκεί των μουσουλμάνων κατοίκων στις αρχές της δεκαετίας του 1830 και την εκποίηση των περιουσιών τους.

​

​Πηγή: http://www.ime.gr/chronos/12/gr/1833_1897/economy/institutions/05.html

​Ποια εδάφη αφορούσε η μεταρρύθμιση;

Στις 25-3-1871 ζητήθηκε, με συντριπτική πλειοψηφία της βουλής, η επίσπευση της μεταρρύθμισης, και με το νόμο ΥΛΑ' ψηφίστηκε ότι το Ρωμαϊκό δίκαιο υπερίσχυε του Οθωμανικού, απαγορεύτηκε η απώλεια της γης του δημοσίου και αναγνωρίστηκε το δικαίωμα της χρησικτησίας.

​

​Η αγροτική πολιτική του 1871