​NASZE OPINIE O BOHATERZE:

​Jest to młody człowiek po wielu przeżyciach.

Nie mam do niego złego stosunku.

​Zmienny, na początku jest przedstawiony jako niewinny

i grzeczny chłopiec, z czasem się zmienia w bardzo negatywnym sensie i dopiero z czasem można zobaczyć u niego jakiekolwiek

zmiany na lepsze. Jakaś dojrzałość​ i zdolność zauważenia swoich

błędów. ​Nie jestem jego fanką.

​Uważam, że szczególnie jako młodzieniec był niefajną postacią, terroryzował matkę. Co prawda jest to po części zrozumiałe, patrząc na to, w jakich warunkach żył. Po śmierci matki bohater poprawia się w moich oczach. Najpierw żyje w biedzie, co ma spory wpływ na perspektywę u człowieka, potem walczy o swój naród, a następnie prowadzi obiektywnie stosunkowo normalne życie.

​Według mnie Cezary jest bardzo dynamiczny i często zmienia swoje postawy i zachowania

(zakochiwania?)​, więc ciężko stwierdzić. Czasami wydaje się być dobry, a czasami w ogóle go nie rozumiem.

​Bardzo podoba mi się bohater ponieważ widać,

że się zmieniał na lepsze, chociaż był rozpieszczany

w dzieciństwie.

​Według mnie Baryka jest infantylny, przez co jest dla mnie irytujący i męczący.

​Fajny człowiek, trochę się pogubił, ale jest spoko.

​Jest niezdecydowany, mocno wierzy w ideały, szczery.

​NASZE OPINIE O BOHATERZE:

​Uważam, że przez całość lektury był niewdzięczny i zapatrzony w siebie.Był idealistą i nie umiał spojrzeć na sytuację z innej perspektywy, nawet podczas dyskusji z Szymonem. Jego zachowanie na dworze było bezduszne i nieczułe. Nie odczuwałem do niego sympatii przez praktycznie całą lekturę.

​Uważam, że jest to człowiek pogubiony, bez własnego zdania i kręgosłupa moralnego. Zdarzają mu się dobre przebłyski, gdy ratuje Hipolita, rozwija się i pracuje w Warszawie. Widzę w nim obraz osoby zniszczonej przez wspomnienia wojny, jakiej doświadczył w Baku. Przez to co tam widział, nie obchodzi go później śmierć Karusi. Wpierw był zagorzałym bolszewikiem, lecz gdy doświadczył jak zły jest ten system, w finałowych scenach opowieści ukazuje się jako chorągiewka, zmieniająca co chwilę opinię na temat komunizmu i młodej Polski.

​Cezary Baryka jest w całym swoim postępowaniu jeszcze taki narwany. Bardzo się zmienia w trakcie powieści pod względem swoich poglądów, ale mam do niego taki stosunek, że jest trochę "hop, siup, wte i wewte". Chyba jest po prostu jeszcze młody. Z drugiej strony mam wrażenie, że postępuje racjonalnie w tym wszystkim - według tego, co myśli i czuje.

​Był on postacią od początku książki znacznie rozpuszczoną, z płaskim spojrzeniem na świat i przyłącza się do rewolucji, jednak dorastając zaczyna rozumieć swoje błędy i okropne traktowanie matki. Więc jest to bohater przemiany pozytywnej, spowodowanej jednak trudną sytuacją.

​Baryka

czyli kto?​

​On może jeden w tym tłumie nikogo nie witał,

a wszystko żegnał i zostawiał za sobą.