​Imperativ

​Prośbę, polecenie lub rozkaz zawsze zaczniesz od czasownika w czasie teraźniejszym. W zależności do kogo się zwracasz, ten czasownik będzie się trochę różnił.

Jeśli zwracasz się do jednej osoby i jesteś z nią na “ty” z odmienionego czasownika odcinasz końcówkę “-st” i pomijasz zaimek “du”

​Imperativ

Du gibst mir die Schlüssel -> Gib (st) (du) mir die Schlüssel!

​Du machst eine Pause. -> Mach (st) (du) eine Pause!

​Du isst viel Obst. -> Iss (st) (du) viel Obst!

​Du nimmst deine Medikamente. -> Nimm (st) (du) deine Medikamente!

​

​

​Do czasownika w trybie rozkazującym można dodać „e”, ale nie trzeba. Taka forma brzmi bardzo oficjalnie i trochę staroświecko – „Mach(e) eine Pause!”. Ta zasada dotyczy tylko liczby pojedynczej.

​Imperativ

​Jeśli zwracasz się do kilku osób i też jesteś na “ty” bierzesz normalnie odmieniony czasownik dla “wy” i pomijasz  zaimek:

​

​Ihr gebt mir die Schlüssel. -> Gebt (ihr) mir die Schlüssel!

​Ihr macht eine Pause. -> Macht  (ihr) eine Pause!

​Ihr esst viel Obst -> Esst (ihr) viel Obst!

​Ihr nehmt eure Medikamente -> Nehmt  (ihr) eure Medikamente!

​Imperativ

​Jeśli zwracasz się na “pan/pani”, zmieniasz tylko kolejność zaimka z odmienionym czasownikiem:

​

​Sie geben mir die Schlüssel. -> Geben Sie  mir die Schlüssel!

​Sie essen viel Obst -> Essen Sie viel Obst!

​Sie nehmen die Medikamente -> Nehmen Sie die Medikamente!

​

​O ile nie jesteś bardzo wkurzony, zawsze używając Imperativ dodaj “bitte”. W ten sposób brzmisz grzecznie i przyjaźnie, a szansa, że ktoś spełni Twoją prośbę czy polecenia jest o wiele wyższa 🙂 .

​Imperativ niemiecki z czasownikami rozdzielnie złożonymi

​Czasowniki rozdzielnie złożone rozdzielają się w trybie rozkazującym. Przedrostek idzie na koniec zdania

​

​„Hol mich bitte ab!” („abholen” to czasownik rozdzielnie złożony. Przedrostek „ab” rozdziela się i idzie na koniec zdania)

​

​„Sagen Sie bitte nicht ab!” („absagen” to czasownik rozdzielnie złożony. Przedrostek „ab” rozdziela się i idzie na koniec zdania)

​

​„Zieh dich endlich mal an!” („anziehen” to czasownik rozdzielnie złożony. Przedrostek „an” rozdziela się i idzie na koniec zdania)

​Imperativ - czasowniki nieregularne

​Czasowniki nieregularne „sein„, „haben” i „werden” wyglądają trochę inaczej w trybie rozkazującym:

​

​

​

​

​Imperativ - wyjątki

​W czasownikach nieregularnych, w których dochodzi do przegłosu z “a” na “ä”, znika ten przegłos (Umlaut) w trybie rozkazującym:

​

​„Du fährst schnell.” -> Fahr (st) (du)  schnell!

​

Jeśli temat czasownika kończy się na „-t” lub „-d”, to wtedy dodaje się zawsze „e”:

​

​„Du wartest auf mich.” -> Warte (st) (du)  auf mich!