​“Ang Pinagmulan ng Bahaghari”

​Noong kapanahunan ni Noe ay naging napakasama ng mga tao. Tanging siya na lamang ang natitirang matuwid. Namuhay siyang may takot sa Diyos. Siya ay may tatlong anak. Isang araw kinausap si Noe ng Diyos at sinabing “Lilipulin ko na ang lahat ng mga tao sa daigdig.

Umabot na sa sukdulan ang kanilang kasamaan. Kaya’t pumutol ka ng kahoy at gumawa ka ng isang daong. Agad na tumalima si Noe sa utos ng Panginoon. Habang ginagawa ni Noe ang malaking daong ay inakala ng mga tao na siya’y nababaliw na. Ngunit sa kabila ng panlilibak ay pinaalalahanin pa rin niya ang mga ito sa paparating na pagbaha.

Naganap nga ang kinatatakutan niya. Tanging ang kanyang angkan ang nakapasok sa daong. Tumaas nang tumaas ang tubig hanggang sa umabot sa taluktok ng bundok. Nang matapos ang pagbaha ay gumawa si Noe ng dambana at naghandog sa Panginoon.

​Kasunod nito ang paglitaw ng bahaghari sa ulap tanda ng kanyang katapatan at pagtupad sa pangakong, “Kailanman ay

hindi na niya lilipulin sa pamamagitan ng baha ang lahat ng may buhay.”