​​Do Hanny

Na palcu masz dyjament, w sercu twardy krzemięń1 ,

Pierścień mi, Hanno, dajesz, już i serce przemięń2

​

​

​1 krzemięń krzemień

2 przemięń przemień

​Do Hanny

​to fraszka o charakterze żartobliwym, podejmującą problem relacji miłosnych. Jest to przekład liryki inwokacyjnej, podmiot (kochanek, zalotnik) zwraca się do wybranki swego serca, w momencie kiedy ona ofiarowuje mu pierścień. Widzimy jednak, że choć Hanna nosi na palcu zdobny kamień, w jej sercu nie ma uczucia.

​​Na nabożną

Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz,

Czego się, miła, tak często spowiadasz?

​Pod­miot li­rycz­ny to zna­jo­my ty­tu­ło­wej na­boż­nej, któ­ry do­strze­ga jej ob­łu­dę. Ko­bie­ta czę­sto opo­wia­da mu, że jest bar­dzo re­li­gij­na, prze­strze­ga wszyst­kich bo­skich przy­ka­zań. 

​

Pod­miot li­rycz­ny do­strze­ga pew­ną nie­kon­se­kwen­cję w po­stę­po­wa­niu po­boż­nej ko­bie­ty. Twier­dzi ona, że nie po­peł­nia grze­chów, a jed­nak bar­dzo czę­sto cho­dzi do spo­wie­dzi.

​

​Utwór jest pro­stym, ale prze­ko­nu­ją­cym ob­ra­zem hi­po­kry­zji.

Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mię pan tak kładzie

​Jako szczep napłodniejszy w hesperyskim sadzie.

Utwór kończy się ostatecznym wyniesieniem lipy do rangi mitologicznej jabłoni rodzącej złote jabłka. Nie ma znaczenia, że lipa nie daje owoców, ale dla swego pana jest niezwykle cenna, to związek z człowiekiem czyni ją tak wyjątkową, że wartą uwiecznienia w wierszu.​