PDPA (Personal Data Protection Act B.E. 2019) หรือ พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562

​คือ

กฎหมายว่าด้วยการให้สิทธิ์กับเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล สร้างมาตรฐานการรักษาข้อมูลส่วนบุคคลให้ปลอดภัย และนำไปใช้ให้ถูกวัตถุประสงค์ตามคำยินยอม
ที่เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลอนุญาต
(มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 มิถุนายน 2565)

PDPA (Personal Data Protection Act B.E. 2019) หรือ พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562

​คือ

เป็นพ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ขึ้นเพื่อกำหนดให้ใช้ในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ไม่ให้ถูกจัดเก็บหรือนำไปใช้โดยไม่ได้แจ้งให้เราทราบ และ/หรือได้รับความยินยอมจากเราในฐานะเจ้าของข้อมูลก่อน

ข้อมูลส่วนบุคคล (Personal Data) 

​คือ

คือ ข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่สามารถระบุตัวบุคคลนั้นได้ ทั้งทางตรงหรือทางอ้อม แต่จะไม่นับรวมข้อมูลของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว เช่น รูปกระดาษหรืออิเล็กทรอนิกส์
ตัวหนังสือรูปภาพหรือเสียง

ข้อมูลส่วนบุคคล (Personal Data) 

โดยครอบคลุมตั้งแต่ ชื่อ นามสกุล หมายเลขบัตรประชาชน เบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ อีเมล์

ข้อมูลส่วนบุคคล (Personal Data) 

• ชื่อ-นามสกุล

• อีเมล

• เบอร์โทรศัพท์มือถือ

• ที่อยู่

• น้ำหนัก-ส่วนสูง

• เลขหนังสือเดินทาง (Passport)

• เลขใบอนุญาตขับขี่

• เลขบัตรประกันสังคม

• เลขประจำตัวประชาชน

• เลขบัญชีธนาคาร

• ทะเบียนรถ

• รหัสผ่าน

• ลายนิ้วมือ/ม่านตา

• รูปภาพ

• ใบขับขี่

• ทะเบียนบ้าน

• Username

• IP address

• ตำแหน่ง GPS

ข้อมูลส่วนบุคคล (Personal Data) 

• เชื้อชาติ

• เผ่าพันธุ์

• ความเห็นทางการเมือง

• ความเชื่อ

• ลัทธิ ศาสนา

• พฤติกรรมทางเพศ

• ประวัติอาชญากรรม

​กฎหมายยังคุ้มครองไปถึงข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความอ่อนไหว (Sensitive Data)

• ข้อมูลทางด้านสุขภาพ/ความพิการ

  ข้อมูลทางพันธุกรรม

• ข้อมูลชีวภาพ

• Cookies ID EMEI หรือ Device ID

  ที่สามารถเชื่อมต่อ Server ได้เพื่อระบุตัวอุปกรณ์

  แม้ไม่เปิดเผยชื่อ นามสกุลผู้ใช้เลยก็ตาม

ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้อมูลส่วนบุคคล
ในกฎหมาย PDPA มี 3 ประเภท

​ตัวอย่างผลเสียที่เกิดจากมิจฉาชีพ

​ตัวอย่างผลเสียที่เกิดจากมิจฉาชีพ

​เพจ FACEBOOK

​ตัวอย่างผลเสียที่เกิดจากมิจฉาชีพ

​ตัวอย่างผลเสียที่เกิดจากมิจฉาชีพ

เฉลย

แชร์ประสบการณ์พบพี่มิจ