Soneto ng Matamis na Hinaing

Huwag hayaan pakawalan ko ang hiwaga,

ng mala-estatwa mong mata,

O ang tamis ng rosas mong hininga,

Na dumarampi sa aking mga pisngi sa gabi.

Nangangamba ako sa aking pagkakaparito sa baybay-dagat,

Isang walang sangng punong-kahoy at pinanghihinayangang

walang bulaklak, malambot, luad

para sa uod ng aking pagkabigo

Kung ikaw ang aking kubling yaman,

Kung ikaw ang aking krus, ang aking pasakit,

Kung ako ay alipin at ikaw ang aking panginoon

Huwag mong hayaang maglaho ang aking natamo,

at pamulaklakin ang iyong batis

ng mga dahong limot na ng taglagas