ideał piękna w sztuce

W prehistorii panował kult obfitych kształtów podkreślających najważniejszą rolę kobiet, czyli macierzyństwo (Wenus z Willendorfu). 

W starożytnym Egipcie panował kult szczupłego i smukłego ciała. Egipcjanom podobały się kobiety o wąskich ramionach, długich nogach i szczupłych biodrach. Egipcjanki stosowały pudry, starając się wybielić cerę i mocnym makijażem podkreślały oczy.

W starożytnej Grecji ideałem było szczupłe i wysportowane ciało. Ideał piękna nie mógł być ani za szczupły, ani zbyt pulchny.

Charakteryzował się proporcjonalną i ładnie umięśnioną sylwetką. Greczynki, w odróżnieniu od Egipcjanek stosowały delikatny makijaż, lekko podkreślając usta i policzki, a niekiedy stosując kredkę do oczu.

Wracając jednak do urody słynnej Agnès – dziś jej olbrzymie czoło pozbawione włosów może nam się wydawać dziwne, wówczas jednak damy wyskubywały sobie włosy, aby taki właśnie efekt osiągnąć. Zresztą kobiety zawsze starały się w jakiś sposób poprawić swoją urodę,

Wizerunek a zarazem ideał kobiety barokowej w malarstwie i poezji przedstawia pulchne osoby o skórze jak mleko i ustach koloru korali.

Kobiety tej epoki były wysokie i szczupłe, zachowane były ideale proporcje. Nastąpił zwrot ku harmonii, zwiewności i lekkości.