Плошчы Мінска

Плошча Незалежнасці - галоўная і цэнтральная плошча Мінска, традыцыйнае месца прагулак па выхадных. На яе выходзяць вокны найважнейшых будынкаў беларускай сталіцы, уключаючы Дом ураду і Беларускі дзяржаўны універсітэт. Таксама на плошчы знаходзіцца музычны фантан (у цёмны час сутак - светамузычны).

Плошча Перамогі размешчана на праспекце Незалежнасці. У яе цэнтры ўстаноўлены саракаметровы гранітны помнік, пастаўлены ў гонар байцоў Чырвонай Арміі і партызан, якія загінулі ў Другой сусветнай вайне. Гэты манумент з'явіўся на плошчы Перамогі ў 1954 годзе, над тварэннем якія ўпрыгожваюць яго гарэльефаў працавалі беларускія архітэктары, у ліку якіх вядомы Заір Азгур.

Фарміраванне Камароўскай плошчы пачалося ў 1930-х гадах са зліцця былых Барысаўскага і Лагойскага гасцінцаў. У 1936 годзе на плошчы пачалося будаўніцтва Беларускага Інстытута фізкультуры (архітэктары А. Воінаў, А. Брегман).

Плошча пачала фарміравацца ў 1870-я гады, калі былі выбудаваны драўняныя павільёны пасажырскага вакзала Лібава-Роменскай чыгункі (Віленскі вакзал). У 1890-я гады на іх месцы сярод у асноўным драўлянай забудовы ўзведзены цагляны будынак вакзалу. У 1940 годзе ён рэканструяваны (архітэктар І. Рэчанік).

Да 1860-х гадоў называлася Верхнім рынкам, да 1917 году - Саборнай плошчай. З 1917 па 1933 гг. насіла назву «Пляц Волі». У цэнтры плошчы Свабоды да рэвалюцыі стаяў помнік Расійскаму імператару Аляксандру II Вызваліцелю, створаны на добраахвотныя ахвяраванні мінчан.

Кастрычніцкая плошча ўваходзіць у тройку самых вялікіх і вядомых плошчаў горада Мінска. З усходняга боку абмежавана Палацам Культуры прафсаюзаў, у заходняй частцы знаходзіцца будынак Палаца Рэспублікі. На плошчы знаходзіцца знак у выглядзе чатырохвугольніка, які пазначае нулявы кіламетр дарог Беларусі.