Zymk

Szukómë znanków zymkù

w pòlu, na stegnie, w lese.

Wszãdze dokòła

bòcónim klekòtanim

dłudżégò sznobla

pòmión plotkã niese

ë skòwrónczi wòłô,

że mrówczën kòpc ju òżił,

że leszczënë żółto są òbùté

a wòniô zbùdzëła spiącé pszczołë.

Zëma sã mòże spac pòłożëc,

dosc długò nama sniegã

cëska i sã gòrza.

Zymkù w zelonosc przëòblokłi,

parminiã słuńcã wëzłocony.

Wez złoti klucz w swòje rãce

ë òdemknij kwiôtkóm ë lëstkóm

nabrzmiałé pãczi.

Niech sëła twòja

nas téż òbùdzy.

Czas zabôczëc stôré sprawë

ë nowé zacząc żëcé.

Éwa Warmòwskô