Στίχοι 376-440

Ακατανόητο μυστήριο που με διχάζει βλέπω·

την κόρη πώς να πω δεν τη γνωρίζω, την Αντιγόνη;

Κόρη κακορίζικη του κακορίζικου πατέρα Οιδίποδα, τι τρέχει;

Μήπως και πάτησες του βασιλιά το νόμο;

μήπως τρελάθηκες, σε πιάσαν και σε φέρανε; 

ΦΥ. Αυτή ’ναι εκείνη που σκάρωσε τη δουλειά·

την πιάσαμε να θάβει· μα πού ’ναι ο Κρέοντας;

(Μπαίνει ο Κρέοντας)

ΧΟ. Να τος, απ’ το παλάτι πάνω στην ώρα βγαίνει.

ΚΡ. Τι συμβαίνει; Τι πέτυχα πάνω στην ώρα;

Βασιλιά, δεν πρέπει πια κανείς να παίρνει όρκο·

στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.

Κι εγώ ορκίστηκα να μην ξαναπατήσω πόδι,

όταν με κοψοχόλιασες με τις φοβέρες σου.

Όμως η ξαφνική κι ανέλπιστη χαρά

απ’ όλες τις χαρές έχει περίσσια γλύκα. 

Εδώ ’μαι πάλι -κι ας ορκίστηκα

σου φέρνω το κορίτσι που πιάστηκε

τον τάφο να στολίζει. Εδώ δεν μπήκε κλήρος·

δικά μου τα βρετίκια και άλλου κανενός.

Και τώρα, βασιλιά μου, πάρ’ τη γι’ ανάκριση·

ξεψάχνισε μονάχος σου και βρες τα· δίκιο είναι

εγώ να φύγω λεύτερος και δίχως ρετσινιά

ΚΡ. Κι αυτή που κουβαλάς πότε και πώς την έπιασες;

ΦΥ. Έθαβε τον νεκρό· αυτό είν’ όλο.

ΚΡ. Είσαι με τα σωστά σου; ξέρεις καλά τι λες;

ΦΥ. Να θάβει την είδα τον νεκρό που αποκήρυξες·

μιλάω τάχα καθαρά και ξάστερα;

ΚΡ. Και πώς την είδατε και πώς την πιάσατε· επ’ αυτοφώρω;

Άκου πώς έχει το πράγμα· όταν γυρίσαμε,

απ’ τις πολλές φοβέρες τις δικές σου τρομαγμένοι,

σαρώσαμε τη σκόνη που σκέπαζε τον πεθαμένο

και καλά καλά γυμνώσαμε το σάπιο πτώμα.

Απάνεμα καθόμαστε στων βράχων την κορφή,

για να γλιτώσουμε τις μύτες απ’ τη βρώμα.

Ο ένας τον άλλο ξάγρυπνο κρατούσε

με βρισιές, μην τύχει κι έπαιρνε στ’ αψήφιστα το πράγμα.

Αυτό θα τράβηξε πολύ, ώσπου μεσουρανίς

ο δίσκος ο λαμπρός σκαρφάλωσε του ήλιου

κι έβραζε το λιοπύρι· και τότε ξαφνικά

λίβας ξεσήκωσε στη γη μεγάλο κουρνιαχτό,

θεομηνία, στον κάμπο χίμηξε και μάδησε

των δέντρων τις κορφές κι ο ουρανός αντάριασε.

Βαστάγαμε την οργή του θεού με τα μάτια κλειστά.

Κράτησεν ώρα πολλή και τέλος καταλάγιαζε,

όταν η κόρη φάνηκε· θρηνεί σαν το πικρό

πουλί βραχνά που την άδεια θα βρει,

ορφανή, χωρίς τα μικρά, τη φωλιά του.

Έτσι κι αυτή, γυμνό σα βλέπει το νεκρό, 

σπαράζει, δέρνεται και με κατάρες άγριες

αυτούς που το ’χαν κάνει καταριέται.

Στα δυο της χέρια κουβαλά χώμα στεγνό

κι από ροΐ χαλκωματένιο ραντίζει

τον πεθαμένο τρεις φορές με τ’ άγιασμα.

Εμείς την είδαμε κι ορμήσαμε και με το πρώτο

την πιάσαμε· δεν έμοιαζε καθόλου ταραγμένη.

Την ξεψαχνίζαμε και για τα τώρα και για τα πριν·

τίποτα δεν αρνιότανε, κι αυτό μου φέρνει

γλυκόπικρη χαρά στ’ αλήθεια.

Όταν γλυτώνεις συμφορές είναι γλυκό,

κι όμως πικρό στη συμφορά να σέρνεις φίλους.

Όμως για μένα δε μετρούν αυτά,

μπροστά στη σωτηρία μου.

ΚΡΕΟΝΤΑΣ

Εσύ, που το κεφάλι σου μας κατεβάζεις κάτω·

ομολογείς ή θα μας πεις πως δεν τα έχεις κάνει;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Κι ομολογώ και δε σας λέω πως δεν τα έχω κάνει.

ΚΡΕΟΝΤΑΣ

Πάρε τα πόδια σου εσύ και τράβα όπου θέλεις,

λεύτερος από τις βαριές κατηγορίες· φύγε.

Τώρα εσύ: Πες σύντομα, μην το τραβάς σε μάκρος:

Τη γνώριζες την προσταγή που τό 'χε απαγορεύσει;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Τη γνώριζα· μα πώς αλλιώς; Ξεκάθαρη πια ήταν.

ΚΡΕΟΝΤΑΣ

Παρ' όλα αυτά το τόλμησες να παραβείς το νόμο;

Γιατί δε μου το πρόσταξε αυτό ο μέγας Δίας

ούτε και η συγκάτοικος με τους θεούς του Άδη, η Δίκη, 

είναι που όρισε στον κόσμο τέτοιους νόμους.

Ούτε και νόμιζα ποτέ πως έχουν τέτοιο κύρος

πια οι δικές σου προσταγές, ώστε, θνητός που είσαι,

τους άγραφους κι ασάλευτους νόμους να ξεπεράσεις.

Όχι μονάχα σήμερα και χθές, μα αιώνια ζούνε,

κι ούτε που έμαθε κανείς ποια είναι η πηγή τους.

Γι' αυτό και δεν εσκόπευα, μόνο γιατί φοβάμαι

μια θέληση ανθρώπινη, στα θεία ν' αμαρτήσω.

Πως θα πεθάνω τό 'ξερα –και πώς να μην το ξέρω;–

χωρίς κι αυτή την προσταγή· αν τώρα πριν της ώρας

χαθώ, για κέρδος μου αυτό εγώ το λογαριάζω.

Όποιος μέσα στα βάσανα, όπως εγώ, παλεύει,

πώς κέρδος απ' το θάνατο αυτός δεν προσκομίζει;

Έτσι για μένα να με βρει η μοίρα του θανάτου

δεν είναι διόλου λυπηρό· μ' αν ίσως ανεχόμουν

το γιο της μάνας μου άθαφτο, κακοθανατισμένο,

εκείνο θα με πλήγωνε· αυτά δε με πικραίνουν.

Κι αν ίσως άμυαλα αυτά σου φαίνονται που κάνω,

περίπου ένας άμυαλος άμυαλη θα με κρίνει.