Mieć rację czy być lubianym?

Nie chodzi o to, żeby okazać się jedynym, który ma rację, tylko o to, żeby wszystko było tak, jak ma być.

Nauczycielka prosi Cię o zdjęcie płaszcza. Odpowiadasz: "nie mam płaszcza, tylko kurtkę przeciwdeszczową".

Nauczycielka (jak i koledzy obok) zauważą, że za jednym zamachem złamałeś 2 zasady społeczne: (1) nie należy nikogo poprawiać w obecności innych ludzi i (2) nie należy poprawiać starszych.

ćwiczenie

Nikt nie lubi być poprawiany w obecności innych ludzi. Wtedy nie jesteśmy w stanie słuchać, jesteśmy zbyt zajęci swoim poczuciem upokorzenia. Jeśli twoim celem faktycznie jest tylko poprawienie błędu, a nie zawstydzenie osoby, która go popełniła, to poczekaj, aż zostaniecie sami.

Facebook, Twitter, czy cokolwiek innego. To też jest sfera publiczna. Maila czy sms-a można łatwo skopiować i przesłać dalej.

Tak: korepetycje, opieka nad dzieckiem.

Jeśli musisz poprawiać: rówieśnicy.

Nie: osoby dorosłe i uznawane za autorytety.

Fakty da się weryfikować (2+2=4). Opinie są zmienne, można się z nimi zgadzać albo się o nie spierać. Upewnij się, że poprawiasz tylko fakty. Twoja opinia, podobnie jak czyjakolwiek inna, nie jest niepodważalna.

Dużo mniej agresywne: "Zauważyłem chyba...", "Wydaje mi się...".

Bardziej agresywne: "Mylisz się", "Nie masz racji".

Uwaga niech dotyczy faktu. Nie osoby.

Czasami możemy więcej zyskać, jeśli zostawimy jakiś błąd w spokoju, niezależnie od tego jak duży dyskomfort czujemy z tego powodu.

Wiesz, że nauczyciel miał na myśli "anegdotę", podczas gdy powiedział "anagdotę", ale jest już w trakcie opowiadania swojej historyjki...

Im więcej będziesz ćwiczył, tym łatwiej będzie Ci dostrzec korzyść z zostawiania w spokoju tego, co zadowalające. Każdemu zdarzają się sytuacje, kiedy jest wdzięczny za to, że nikt nie wytyka mu jego gorszych chwil.

Bądź cierpliwy, nawet jeśli opanowanie tego zajmie Ci sporo czasu. Rozpoznawanie kiedy, czy i w jaki sposób można poprawiać błęd, to sprawa, z którą wielu dorosłych przez długi czas ma problemy.